Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Grote incagors
Grote incagors | Incaspiza pulchra
Great Inca Finch | Incaspiza alirrufo | Tico-tico-inca-grande
De grote incagors is de grootste van de vijf incagorzen, een geslacht dat alleen in Peru voorkomt. Hij leeft in droog struweel met cactussen op de westhelling van de Andes in het midden van Peru. De rossige rug en de grijze kop met zwarte keel onderscheiden hem van andere vinken in zijn gebied.
Geluid
De zang is een hoge, dunne reeks tonen, zoals tsie-tsie-tsieuw, vaak vanaf een cactus of struik. De roep is een kort, hoog tsip.
Opname: L Martin Vallejos Bardales — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16 cm, met een spitse, oranjegele snavel en gelige poten. Kop, nek en borst zijn grijs, met zwart rond de snavelbasis dat doorloopt in een zwarte keel. Rug en vleugeldekveren zijn rossig bruin, de buik is lichtgrijs tot witachtig en de staart is donker met witte buitenste veren. De seksen zijn vrijwel gelijk. Jonge vogels zijn doffer en bruiner, met minder zwart op de keel.
Verwarringssoorten
De roodrugincagors Incaspiza personata heeft meer zwart in het gezicht en leeft vooral in de bovenloop van de Marañón en hogerop in de Andes van het noorden en midden. De grijsvleugelincagors Incaspiza ortizi heeft grijze vleugels en leeft in het Marañóndal. De geelbaardincagors Incaspiza laeta en de kleine incagors Incaspiza watkinsi zijn kleiner en leven eveneens in het Marañóndal; hun gebied overlapt niet met dat van de grote incagors.
Leefgebied
Droog struweel op steile, rotsige hellingen met zuilcactussen, bromelia's en verspreide struiken, ook langs droge ravijnen, ongeveer tussen 1500 en 2500 m. Zoekt op de grond en laag in struiken naar zaden en insecten, vaak in paren. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Endemisch voor Peru: op de westhelling van de Andes, van Ancash tot het departement Lima. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek op droge, rotsige hellingen met cactussen in de dalen van Lima en Ancash, bijvoorbeeld in het dal van Santa Eulalia, naar een grijze vink met een rossige rug die tussen stenen en struiken over de grond loopt.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is klein, maar het droge struweel op de westhelling is grotendeels intact; begrazing door geiten en uitbreiding van akkers vormen plaatselijk een bedreiging.
Wetenschappelijke naam
Incaspiza pulchra | (Sclater, 1886)
Sclater beschreef de soort in 1886 als Haemophila pulchra; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Incaspiza werd in 1898 ingevoerd door Ridgway. De geslachtsnaam combineert de Inca's met Grieks spiza, 'vink'. De soortnaam komt van Latijn pulcher, 'fraai, knap'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Matucana, Lima, Peru.