Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Witschoudertangare
Witschoudertangare | Loriotus luctuosus
White-shouldered Tanager | Tangara hombriblanca | Tem-tem-de-dragona-branca
De witschoudertangare is een kleine, zwarte tangare van laaglandbos aan beide kanten van de Andes. Het mannetje heeft een grote witte schoudervlek; het vrouwtje is grijs, olijfgroen en geel. Paren reizen mee in gemengde groepen in de middelste etages en het bladerdak.
Geluid
Hoge, scherpe tsjip- en tsit-roepjes; de zang is een snelle reeks hoge, herhaalde tonen.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een spitse snavel: de bovensnavel zwartachtig, de ondersnavel grijsblauw. Het mannetje is glanzend zwart, met een grote witte vlek op de vleugeldekveren en witte ondervleugeldekveren. Het vrouwtje heeft een grijze kop, olijfgroene bovendelen, een lichtgrijze keel en een gele borst en buik. Jongen lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de zwarte tangare Tachyphonus rufus is groter, met een zwaardere snavel en alleen een smalle witte rand aan de vleugelbocht, en leeft in open land en langs bosranden. Het mannetje van de vuurkuiftangare Loriotus cristatus heeft een oranjerode kruin en een lichte keelvlek. Het mannetje van de wenkbrauwkuiftangare Heterospingus xanthopygius is groter, met een gele stuit en een rode streep achter het oog. Het vrouwtje van de geelkuiftangare Loriotus rufiventer is okerkleurig, niet geel, van onderen.
Leefgebied
Middelste etages en bladerdak van vochtig laaglandbos en voetheuvelbos, ook bosranden, hoog secundair bos en várzea, tot ruwweg 1000 m, plaatselijk hoger. Zoekt in gemengde groepen tussen bladeren naar insecten en eet ook vruchten. Het nest is een open kom in een boom of struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Pacifische laagland, het noorden, de Magdalenavallei en de laaglanden ten oosten van de Andes. In Ecuador zowel in het westelijke laagland als in het Amazonelaagland. In Peru in het Amazonelaagland en de voetheuvels. In Bolivia in het laagland van het noorden en midden. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Honduras tot Panama, in Venezuela, de Guyana's, Trinidad en Amazonisch Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk in gemengde groepen langs bosranden en in het bladerdak van laaglandbos; de witte schoudervlek van het mannetje is ook in het halfdonker van het bos te zien.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is wijd verspreid en vrij algemeen, en verdraagt secundair bos.
Wetenschappelijke naam
Loriotus luctuosus | (d'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye, 1837)
D'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye beschreef de soort in 1837 als T[achyphonus] luctuosus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Loriotus werd in 1821 ingevoerd door Jarocki. De geslachtsnaam is afgeleid van het Franse loriot, de naam voor de wielewalen van de Oude Wereld. De soortnaam komt van Latijn luctuosus, 'treurig, in rouw', naar het zwarte verenkleed van het mannetje. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Guarayos, Santa Cruz, Bolivia.