Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Kleine incagors
Kleine incagors | Incaspiza watkinsi
Little Inca Finch | Incaspiza chico | Tico-tico-inca-pequeno
De kleine incagors is de kleinste incagors en leeft lager dan de andere soorten, in het hete, droge middelste Marañóndal in het noorden van Peru. Hij verschilt van zijn verwanten door een bruine, zwart gestreepte rug. Zijn kleine verspreidingsgebied ligt in een dal waar veel droog struikgewas plaats heeft gemaakt voor landbouw.
Geluid
De zang is een hoge, dunne, wat ijle reeks tonen, soms met een korte triller. De roep is een dun tsiet.
Opname: Jerome Fischer — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13 cm, met een kegelvormige, oranje snavel met een donkere snavelrug. Teugel en kin zijn zwart. Kop, nek en borst zijn grijs, de buik is witachtig. De rug is bruin met zwarte strepen; de vleugels zijn grijs met roodbruine randen. De staart is donker met witte buitenste staartpennen. De seksen lijken op elkaar. Jonge vogels zijn doffer en bruiner.
Verwarringssoorten
De geelbaardincagors Incaspiza laeta is groter, heeft een okergele baardstreep, een ongestreepte roodbruine rug en leeft hoger. De grijsvleugelincagors Incaspiza ortizi en de roodrugincagors Incaspiza personata zijn veel groter en leven hoger. Vrouwtjes van dikbekjes zoals het witsterdikbekje Sporophila lineola zijn kleiner, egaal olijfbruin en hebben geen grijze kop of zwart gezicht.
Leefgebied
Droog struikgewas met cactussen en verspreide bomen op de bodem en de lagere hellingen van het dal, ook langs randen van akkers, ruwweg tussen 400 en 1200 m. Zoekt op de grond en laag in de struiken naar zaden en insecten. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru in het middelste Marañóndal en de zijdalen ervan in Cajamarca en Amazonas, onder meer rond Jaén en Bagua. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de omgeving van Bagua Grande en Jaén op stukken droog struikgewas met cactussen, vroeg in de ochtend als de vogels zingen en voordat het heet wordt.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. Het verspreidingsgebied is klein en het droge struikgewas op de dalbodem wordt omgezet in rijstvelden, andere irrigatielandbouw en weiland; ook geplande stuwdammen in de Marañón kunnen leefgebied doen verdwijnen.
Wetenschappelijke naam
Incaspiza watkinsi | Chapman, 1925
Chapman beschreef de soort in 1925 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Incaspiza werd in 1898 ingevoerd door Ridgway. De geslachtsnaam combineert de Inca's met Grieks spiza, 'vink'. De soortnaam eert Charles Watkins (actief rond 1912), een Britse verzamelaar in Peru. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Perico, Río Chinchipe, Cajamarca, Peru.