Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Zilverbrauwbergtangare
Zilverbrauwbergtangare | Dubusia taeniata
Buff-banded Mountain Tanager | Tangara montana pechianteada | Sanhaço-montanhês-de-faixa-ocre
De zilverbrauwbergtangare is een bergtangare van het hoogste bergbos in de noordelijke Andes, met een zwarte kop en keel, een lange zilverblauwe wenkbrauwstreep en gele onderdelen met een okerkleurige band over de borst. Ze leeft meestal alleen of in paren in de onderlaag en laat vaak een heldere, tweetonige fluittoon horen.
Geluid
De zang is een heldere, wat klagende fluittoon in twee delen, fieee-bee, waarvan de tweede toon lager is; daarnaast korte, harde roeptonen.
Opname: Daan van der Hoeven — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
20 cm. Kop, keel en bovenborst zijn zwart, met een lange, zilverachtig lichtblauwe, vaag gestreepte wenkbrauwstreep van boven het oog tot op de nek. De bovendelen zijn donkerblauw, met lichter blauwe kleine vleugeldekveren. Onder het zwart van de keel loopt een okerkleurige band over de borst; de rest van de onderdelen is geel, de onderstaartdekveren zijn okerbruin. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer, met een minder duidelijke wenkbrauw.
Verwarringssoorten
De blauwrugbergtangare Buthraupis montana is veel groter, met een rode iris, een blauwe rug en geen lichte wenkbrauw. De blauwvleugelbergtangare Anisognathus somptuosus heeft een gele kruinvlek, geen lichte wenkbrauw en geen okerband over de borst. De druppelbergtangare Anisognathus lacrymosus heeft gele vlekjes bij het oog en is van onderen okergeel zonder zwarte keel. Ten zuiden van de Marañón in Peru leeft de verwante Dubusia stictocephala, met een gestreepte kruin, die vroeger tot deze soort werd gerekend.
Leefgebied
Vochtig hoger bergbos, nevelwoud, elfenwoud en struikgewas bij de boomgrens, vaak met Chusquea-bamboe, meestal van ongeveer 2500 tot 3600 m. Zoekt laag tot halfhoog in dichte begroeiing naar insecten en eet ook bessen; sluit zich soms aan bij gemengde groepen. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de drie Andesketens, maar niet in de Sierra Nevada de Santa Marta en de Sierra de Perijá, waar de verwante Dubusia carrikeri leeft. In Ecuador op beide flanken van de Andes. In Peru alleen in het uiterste noorden, ten noorden en westen van de Marañón. Komt niet voor in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes van het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister bij de boomgrens naar de tweetonige fluittoon, zoals in Ecuador langs de Papallacta-pas en bij Yanacocha en in Colombia in Chingaza en Los Nevados; de vogel zingt vaak vanuit dichte begroeiing en laat zich daarna kort op een tak zien.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Vrij schaars maar wijdverbreid in hooggelegen bos; gevoelig voor ontbossing en branden bij de boomgrens.
Wetenschappelijke naam
Dubusia taeniata | (Boissonneau, 1840)
Boissonneau beschreef de soort in 1840 als Tanagra (Tachyphonus) taeniata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Dubusia werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam eert de Belgische politicus en ornitholoog Bernard du Bus de Gisignies (1808–1874). De soortnaam komt van Latijn taeniatus, 'met een band', van Grieks tainia, 'band, lint', naar de lichte band over de borst. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.