Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse gorzen › Geelborsttangare
Geelborsttangare | Chlorospingus flavigularis
Yellow-throated Chlorospingus | Clorospingo gorjiamarillo | Clorospingo-de-garganta-amarela
De geelborsttangare is een olijfgroene chlorospingus van de lagere berghellingen en voetheuvels van de Andes, van Colombia tot Bolivia. Hij is te herkennen aan de heldergele keel, die scherp afsteekt tegen de grijze kop en borst. Hij trekt in luidruchtige groepjes door het middelste en hogere deel van het bos, vaak als vaste kern van gemengde groepen.
Geluid
Scherpe, droge tsjip-roepjes, die in een groep voortdurend klinken. De zang is een snelle reeks droge tsjiptonen die soms in een ratel overgaat.
Opname: GABRIEL LEITE — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14–15 cm, met een kegelvormige, donkere snavel. De bovendelen zijn olijfgroen, de kop is egaal grijsachtig olijf, zonder witte vlek achter het oog. De keel is heldergeel, en het geel loopt aan de zijkanten van de hals iets door. Borst en buik zijn grijs, de flanken olijfkleurig. De oogkleur varieert van bruin tot lichter roodbruin. De seksen zijn gelijk. Jongen zijn doffer, met een minder heldere keel.
Verwarringssoorten
De kortsnaveltangare Chlorospingus parvirostris heeft een witachtige of grijze keel met alleen een gele tot oranjegele baardstreep, en meestal een lichte iris. De briltangare Chlorospingus flavopectus leeft gewoonlijk hoger, heeft vaak een witte vlek achter het oog en een witachtige keel met een gele borstband. De grijskeeltangare Chlorospingus canigularis heeft een lichtgrijze keel en een gele borstband.
Leefgebied
Vochtig bergregenwoud, voetheuvelbos en de randen daarvan, ook hoog secundair bos, ruwweg tussen 400 en 1700 m, plaatselijk iets hoger. Foerageert in het middelste en hogere deel van het bos op insecten, spinnen en kleine vruchten, meestal in groepen samen met tangaren en andere soorten. Het nest is een kom van mos en vezels in een boom of tussen epifyten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de flanken van de drie Andesketens en aan de Pacifische kant van de West-Andes. In Ecuador op beide flanken, op de westflank plaatselijk. In Peru langs de oostflank over vrijwel de hele lengte van het land. In Bolivia op de oostflank in het noorden, in La Paz en Cochabamba. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het oosten van Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Volg gemengde groepen langs bosranden en wegen in de voetheuvels en op de lagere hellingen; de groepjes kondigen zich aan met hun aanhoudende tsjiproepjes. Vergelijk de keelkleur met die van andere chlorospingussen in dezelfde groep.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in de hier gevolgde indeling. De soort is in grote delen van het leefgebied algemeen en verdraagt bosranden en secundair bos, maar verdwijnt waar het bos geheel is gekapt.
Wetenschappelijke naam
Chlorospingus flavigularis | (Sclater, 1852)
Sclater beschreef de soort in 1852 als Pipilopsis flavigularis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chlorospingus werd in 1851 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Grieks khlōros, 'groen', met spingos, een kleine vogel, mogelijk de vink. De soortnaam komt van Latijn flavus, 'geel', en gularis, 'van de keel': geelkelig. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.