Alle soorten › Zangvogels › Vireo's › Geelgroene vireo
Geelgroene vireo | Vireo flavoviridis
Yellow-green Vireo | Vireo verdiamarillo | Juruviara-verde-amarelada
De geelgroene vireo broedt van Mexico tot Panama en overwintert in het westen van het Amazonebekken. In het gidsgebied is hij een doortrekker in Colombia en een talrijke wintergast in het Amazonelaagland van Colombia, Ecuador en Peru. Hij is een naaste verwant van de roodoogvireo.
Geluid
In het winterkwartier vooral een nasaal, klagend roepje. De zang is een reeks korte, mussachtige zinnetjes met pauzes, korter en droger dan die van de roodoogvireo.
Opname: Stephan Risch — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15 cm, met een vrij lange, krachtige snavel en rode ogen bij volwassen vogels. De kruin is grijs met een vage donkere rand, de wenkbrauwstreep wit en de oogstreep zwak, met lichte teugels. De bovendelen zijn helder olijfgroen. De onderdelen zijn witachtig, met heldergele flanken en onderstaartdekveren. De seksen zijn gelijk; jonge vogels hebben bruine ogen.
Verwarringssoorten
De roodoogvireo Vireo olivaceus heeft een scherper zwart omrande kruin, een duidelijke zwarte oogstreep en minder geel op flanken en onderstaart; Zuid-Amerikaanse standvogels van die soort hebben wel wat geel en zijn het meest gelijkend. De baardvireo Vireo altiloquus heeft een donkere baardstreep en is doffer olijfbruin.
Leefgebied
Kronendak en randen van laaglandbos, várzea, riviereilanden, secundair bos, plantages en tuinen, vooral beneden 1000 m, op doortrek ook hoger. Zoekt in het blad naar insecten en eet veel vruchten, vaak in gemengde groepen. Broedt in Midden-Amerika in halfopen land met bomen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: doortrekker in een groot deel van het land, vooral in september–oktober en maart–april, en wintergast in het Amazonelaagland. Ecuador: wintergast in het oosten, op doortrek ook in het westen. Peru: wintergast in het Amazonelaagland. Bolivia: schaarse wintergast in het noorden. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied broedt hij van het zuiden van Texas en Mexico tot Panama.
- Jaarrond
- Zomergast (ca. apr–sep)
- Wintergast (ca. okt–mrt)
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek tussen oktober en maart in het Amazonelaagland, bijvoorbeeld rond Iquitos of Leticia, in gemengde groepen en vruchtdragende bomen naar een vireo met gele flanken en onderstaart.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied en verdraagt secundair bos en halfopen land.
Wetenschappelijke naam
Vireo flavoviridis | (Cassin, 1851)
Cassin beschreef de soort in 1851 als Vireosylvia flavoviridis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Vireo werd in 1808 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam is Latijn vireo, een groene trekvogel, mogelijk het vrouwtje van de wielewaal of de groenling; verwant aan virere, 'groen zijn'. De soortnaam komt van Latijn flavus, 'geel', en viridis, 'groen': 'geelgroen'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit San Juan de Nicaragua, Nicaragua.