Alle soorten › Zangvogels › Vireo's › Witbrauwvireo
Witbrauwvireo | Vireo leucophrys
Brown-capped Vireo | Vireo gorra parda | Juruviara-de-boné-pardo
De witbrauwvireo is de algemene vireo van de bergbossen van de Andes, van Colombia tot Bolivia. Hij werd vroeger als ondersoort van de orpheusvireo beschouwd. Zijn warbelende zang klinkt vanuit het kronendak het hele jaar door.
Geluid
Een korte, warbelende strofe van snel opeenvolgende tonen, vaak lang herhaald. Roept met een nasaal, scheldend geluid.
Opname: José María Loaiza B. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, met een korte, vrij dikke snavel en donkere ogen. Kruin en nek zijn bruin, met een opvallende witte wenkbrauwstreep en een donkere oogstreep. Rug, vleugels en staart zijn olijfbruin tot olijfgroen, zonder vleugelstrepen. Keel en borst zijn witachtig, buik en flanken lichtgeel. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De orpheusvireo Vireo gilvus is een zeer zeldzame wintergast, grijzer, zonder bruine kap. De roodoogvireo Vireo olivaceus is groter, met een grijze kruin, rode ogen en een witte buik, en leeft lager. De roodnekvireo Pachysylvia semibrunnea heeft een roodbruine kruin en nek zonder witte wenkbrauwstreep. De philadelphiavireo Vireo philadelphicus heeft een grijze kruin en een gele keel.
Leefgebied
Vochtig bergbos, nevelwoud, bosranden en oud secundair bos, ongeveer tussen 1200 en 2700 m, plaatselijk lager of hoger. Zoekt in het blad van het kronendak naar insecten en eet ook kleine vruchten; vaak in gemengde groepen met tangares en zangers. Het nest is een klein, hangend kommetje in een vork van een tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in alle drie de Andesketens, in de Serranía de Perijá en in de Sierra Nevada de Santa Marta. Ecuador: op beide flanken van de Andes. Peru: vooral op de oostflank over de hele lengte van het land, in het noorden ook op de westflank. Bolivia: op de oostflank van de Andes, van La Paz tot Santa Cruz. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de bergen van Mexico tot Panama en in Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in de bosranden van bergbossen naar de warbelende zang en zoek in gemengde groepen in het kronendak naar een vireo met bruine kap en witte wenkbrauwstreep.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is wijdverbreid en verdraagt bosranden en secundair bos.
Wetenschappelijke naam
Vireo leucophrys | (de Lafresnaye, 1844)
De Lafresnaye beschreef de soort in 1844 als Hylophilus leucophrys; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Vireo werd in 1808 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam is Latijn vireo, een groene trekvogel, mogelijk het vrouwtje van de wielewaal of de groenling; verwant aan virere, 'groen zijn'. De soortnaam komt van Grieks leukos, 'wit', en ophrus, 'wenkbrauw': 'witbrauw'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Colombia.