Alle soorten › Zangvogels › Vireo's › Roodoogvireo
Roodoogvireo | Vireo olivaceus
Red-eyed Vireo | Vireo ojirrojo | Juruviara
De roodoogvireo is de meest verbreide vireo van Amerika. In het gidsgebied leven standvogels van de Zuid-Amerikaanse groep, die soms als aparte soort, de chivivireo, wordt behandeld; daarnaast komen er Noord-Amerikaanse wintergasten en, in de zuidelijke winter, trekvogels uit het zuiden. Zijn korte, herhaalde zinnetjes klinken de hele dag uit het kronendak.
Geluid
Een eindeloze reeks korte, heldere zinnetjes met korte pauzes, de hele dag door gezongen. Roept met een nasaal, klagend geluid.
Opname: Benin Laliberte — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14–15 cm, met een vrij lange snavel. De kruin is grijs, bij Noord-Amerikaanse vogels met een scherpe zwarte rand, daaronder een witte wenkbrauwstreep en een zwarte oogstreep. De ogen zijn rood bij volwassen vogels, bruin bij jonge. Rug, vleugels en staart zijn olijfgroen, zonder vleugelstrepen. De onderdelen zijn wit; Zuid-Amerikaanse vogels hebben een minder scherp getekende kop en vaak een gele waas op flanken en onderstaart. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De geelgroene vireo Vireo flavoviridis heeft heldergele flanken en onderstaart, een zwakkere kopstreep en lichte teugels. De baardvireo Vireo altiloquus heeft een donkere baardstreep. De witbrauwvireo Vireo leucophrys is kleiner, met een bruine kap en donkere ogen, en leeft hoger in de bergen.
Leefgebied
Kronendak en randen van vochtig en droog laaglandbos, várzea, voetheuvelbos, secundair bos, plantages en tuinen, tot ongeveer 2000 m in de bergdalen. Zoekt traag tussen het blad naar rupsen en andere insecten en eet ook vruchten; vaak in gemengde groepen. Het nest is een hangend kommetje in een vork van een tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het laagland en op de lagere hellingen, vooral ten oosten van de Andes en in de grote dalen; Noord-Amerikaanse vogels op doortrek in het hele land. Ecuador: in het oostelijke laagland en in het westen. Peru: in het Amazonelaagland en de voetheuvels, en in het noordwesten in droogbos. Bolivia: in het laagland en de Yungas. Zuidelijke trekvogels bereiken in de zuidelijke winter het Amazonelaagland. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied broedt hij in Noord-Amerika en in een groot deel van Zuid-Amerika.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in bosranden en tuinen in het laagland naar de eentonige reeks zinnetjes en zoek het kronendak af naar een vireo met grijze kruin en witte wenkbrauwstreep.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is wijdverbreid en algemeen, en verdraagt secundair bos en aangeplante bomen.
Wetenschappelijke naam
Vireo olivaceus | (Linnaeus, 1766)
Linnaeus beschreef de soort in 1766 als Muscicapa olivacea; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Vireo werd in 1808 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam is Latijn vireo, een groene trekvogel, mogelijk het vrouwtje van de wielewaal of de groenling; verwant aan virere, 'groen zijn'. De soortnaam komt van nieuw-Latijn olivaceus, 'olijfgroen', van Latijn oliva, 'olijf'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Noord-Amerika (waarschijnlijk South Carolina, Verenigde Staten).