Alle soorten › Pelikaanachtigen › Ibissen en lepelaars › Geelhalsibis
Geelhalsibis | Theristicus caudatus
Buff-necked Ibis | Bandurria común | Curicaca
De geelhalsibis is een grote ibis van open savannen en weilanden, met een okergele kop en hals en grote witte vleugelvlakken. Hij foerageert vaak op droog grasland, ver van water. Paren en groepen laten luide, metalige roepen horen, vooral bij het opvliegen en bij de slaapplaats.
Geluid
Luide, metalige roepen als kwak-kwak of tok-tok, vaak door meerdere vogels tegelijk; in de vlucht en bij de slaapplaats een luid gekakel.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
71–81 cm. Kop en hals zijn okergeel, de kruin en de achterhals roestbruin; het naakte gezicht is zwart. Rug en kleine vleugeldekveren zijn grijs, de grote dekveren wit en de slagpennen zwart, zodat in de vlucht een groot wit vlak op de vleugel te zien is. Buik en staart zijn zwartachtig. De gebogen snavel is zwartachtig, de korte poten zijn rood. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer, met donkere strepen op de hals.
Verwarringssoorten
De zwartmaskeribis Theristicus melanopis van het hooggebergte en de Pacifische kust heeft een grijze borstband, kortere poten en bij de nominaatvorm een zwarte keellel; de twee komen in het gidsgebied vrijwel nergens samen voor. De grijze ibis Theristicus caerulescens is geheel grijs, met een witte voorhoofdsband en een nekkuif.
Leefgebied
Open savannen, natte en droge graslanden, weilanden en oevers van moerassen en rivieren in het laagland, meestal onder 1000 m. Eet insecten en hun larven, kikkers, hagedissen en andere kleine dieren, die hij met de snavel uit de grond haalt. Broedt solitair of in losse groepen; het nest is een platform van takken in een boom of palm.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de llanos ten oosten van de Andes en in het Caribische laagland. In Ecuador en Peru schaars tot zeldzaam in het oostelijke laagland. In Bolivia verspreid in de savannen en het open land van Beni, Santa Cruz en de Chaco. Komt niet voor op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, de Guyana's, Brazilië, Paraguay, Uruguay en het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In de llanos van Casanare en Meta in Colombia en in de savannen rond Trinidad in Beni foerageert hij op open grasland en in weilanden; groepen rusten vaak in dode bomen en zijn van ver te horen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort profiteert plaatselijk van ontbossing en de aanleg van weiland.
Wetenschappelijke naam
Theristicus caudatus | (Boddaert, 1783)
Boddaert beschreef de soort in 1783 als Scolopax caudatus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Theristicus werd in 1832 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks theristikos, 'van het maaien', naar de sikkelvormige snavel. De soortnaam is Latijn caudatus, 'met een staart, gestaart'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.