Alle soorten › Zangvogels › Lijsters › Geelpootlijster
Geelpootlijster | Turdus flavipes
Yellow-legged Thrush | Zorzal azulado | Sabiá-una
De geelpootlijster is een lijster van vochtig bergbos, waarvan het mannetje zwart en leigrijs is, met een gele snavel, oogring en poten. In het gidsgebied komt hij alleen voor in het noorden van Colombia. Daarbuiten heeft hij een sterk gespreid verspreidingsgebied, van Venezuela en Trinidad tot het zuidoosten van Brazilië.
Geluid
De zang is een lange, gevarieerde reeks muzikale frasen, vaak met nabootsingen van andere vogels, vooral in de vroege ochtend vanuit het bladerdak. De roep is een zacht tsjuk en een hoog, dun tsiep.
Opname: Fabrício Grigolin — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
21–22 cm. Het mannetje heeft een zwarte kop, keel, borst, vleugels en staart, een leigrijze mantel en rug en een grijze buik. De snavel, de oogring en de poten zijn helder geel. Het vrouwtje is van boven olijfbruin en van onderen lichter geelbruin, met een witachtige, bruin gestreepte keel, een doffere, geelbruine snavel en geelachtige poten. Jonge vogels zijn bruin, met lichte vlekken op de bovendelen en donkere vlekken op de onderdelen.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de kapucijnerlijster Turdus olivater heeft ook een zwarte kop, maar een olijfbruine rug en okerkleurige onderdelen. Het mannetje van de fluweellijster Turdus serranus is geheel glanzend zwart, zonder grijs. De bruinbuiklijster Turdus fulviventris heeft een roestbruine buik. Vrouwtjes lijken op andere bruine lijsters, maar de gele poten zijn een goed kenmerk.
Leefgebied
Vochtig bergbos, nevelwoud, bosranden, oud secundair bos en koffieplantages met schaduwbomen, ongeveer tussen 500 en 2000 m. Leeft vooral in het bladerdak en de middelste lagen, waar hij vruchten en bessen eet; komt minder vaak op de grond. Buiten de broedtijd verplaatsen de vogels zich naar bomen met vruchten. Het nest is een kom in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de Sierra Nevada de Santa Marta, de Serranía de Perijá en de Oostelijke Cordillera in Norte de Santander. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de gebergten van Venezuela, op Trinidad en Tobago, op de tepuis en in een apart gebied in het zuidoosten van Brazilië, het oosten van Paraguay en het noordoosten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de Sierra Nevada de Santa Marta bij bomen met vruchten langs bosranden en wegen; de mannetjes zingen in de vroege ochtend uit het bladerdak.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. In Colombia beperkt tot een klein aantal gebergten, waar het afhankelijk is van bergbos en koffieplantages met schaduwbomen.
Wetenschappelijke naam
Turdus flavipes | Vieillot, 1818
Vieillot beschreef de soort in 1818 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Turdus werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam komt van Latijn turdus, 'lijster'. De soortnaam komt van Latijn flavus, 'geel', en pes, 'poot': 'geelpotig'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Rio de Janeiro, Brazilië.