Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Geelstuitmiersluiper
Geelstuitmiersluiper | Euchrepomis sharpei
Yellow-rumped Antwren | Hormiguerito lomiamarillo | Zidedê-de-sobre-amarelo
De geelstuitmiersluiper is een kleine, slanke miersluiper die alleen voorkomt in de Yungas van het zuidoosten van Peru en het westen van Bolivia. Hij leeft hoog in de kroon van ongeschonden nevelwoud en reist bijna altijd mee met grote gemengde groepen. Het is de enige soort van het geslacht Euchrepomis die alleen in het gidsgebied voorkomt.
Van deze soort bestaat geen foto van een levende wilde vogel met een geschikte Creative Commons-licentie. Heb je er een die aan de regels voldoet? Stuur hem in.
Geluid
De zang begint met telbare tonen die stijgen en korter worden en gaat over in een hoge triller van tientallen tonen. Daarnaast een vol, zoet tsjoe.
Opname: GABRIEL LEITE — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10 cm, klein en slank, met een dunne snavel en een vrij lange staart. Het mannetje heeft een zwarte kruin en nek, een olijfgroene mantel en een heldergele onderrug en stuit met zwartgerande veren. De vleugeldekveren hebben gele toppen die twee vleugelstrepen vormen en de vleugelbocht is geel. Keel en borst zijn lichtgrijs en gaan over in een gelere buik. Het vrouwtje heeft een olijfbruine kruin, nek en oogstreep, een grijze wenkbrauwstreep, weinig of geen geel aan de vleugelbocht en een olijfgelere stuit.
Verwarringssoorten
De grijswangmiersluiper Euchrepomis callinota heeft een roodbruine stuit en komt in Peru zuidwaarts tot Cusco voor, plaatselijk in hetzelfde gebied maar meestal iets hoger. De kastanjeschoudermiersluiper Euchrepomis humeralis leeft in het laagland en heeft een kastanjebruine vleugelbocht en stuit. Vireo's (Hylophilus, Pachysylvia) missen de vleugelstrepen en de zwarte kruin.
Leefgebied
Hoge kroon en uitstekende bomen van ongeschonden lager en middelhoog nevelwoud, meestal tussen 1100 en 1680 m, soms tot 750 m. Zoekt geleedpotigen door snel en behendig door dicht blad en lianen te bewegen, in paren of familiegroepjes en bijna altijd met grote gemengde groepen. Lijkt in de regentijd vanaf november te broeden.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Peru: op de oostflank van de Andes in Cusco en Puno, plaatselijk, onder meer in het Nationaal Park Manu; mogelijk ook in Madre de Dios. Bolivia: in de Yungas van La Paz en Cochabamba. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in grote gemengde groepen in de kroon langs de Manu-weg en in de Yungas van La Paz op 1100–1700 m. De vogels zijn het meest actief en zingen het meest van juni tot december.
Staat van instandhouding
Gevoelig (Near Threatened). De stand wordt geschat op 2500–10.000 volwassen vogels en gaat achteruit; het areaal is klein en versnipperd. De belangrijkste bedreiging is kap van bereikbaar bos voor koffie, citrus en op lagere hoogten coca en thee; er resten nog grote ongerepte gebieden.
Wetenschappelijke naam
Euchrepomis sharpei | (Berlepsch, 1901) (GBIF: Terenura sharpei)
Berlepsch beschreef de soort in 1901 als Terenura sharpei; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Euchrepomis werd in 2012 ingevoerd door Bravo, Remsen, Whitney & Brumfield. De geslachtsnaam combineert Grieks euchrōs, 'roodachtig, helder gekleurd', en epōmis, 'schouderpunt'. De soortnaam eert de Britse ornitholoog Richard Bowdler Sharpe (1847–1909), conservator van de vogelcollectie van het British Museum. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Quebrada Honda, Yungas, Bolivia.