Alle soorten › Duifachtigen › Duiven › Geoorde treurduif
Geoorde treurduif | Zenaida auriculata
Eared Dove | Tórtola orejuda | Avoante
De geoorde treurduif is een slanke, bruingrijze duif met twee zwarte streepjes op de zijkant van de kop, en een van de algemeenste vogels van open land in Zuid-Amerika. In het gidsgebied is hij overal in de Andes en aan de Pacifische kust te vinden, van akkers en droge dalen tot hartje stad. Buiten de broedtijd vormt hij groepen, die in de graanstreken van het zuiden van het continent zeer groot kunnen worden.
Geluid
Een zacht, wat hees koeren van enkele tonen, oe-oeoe-oe-oe, waarvan de tweede toon iets hoger klinkt. Bij het opvliegen fluiten de vleugels.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
22–26 cm, slank, met een vrij korte, afgeronde staart. De bovendelen zijn grijsbruin, met enkele zwarte vlekken op de dekveren en tertials. De kop is grijzig, met een kort zwart streepje achter het oog en een tweede onder de oorstreek; op de halszijden glanst een paarsroze vlek. De onderdelen zijn warm roze-bruin. De buitenste staartpennen hebben een zwarte band en lichte, roomwitte tot kaneelkleurige toppen. De poten zijn roze tot rood. Het vrouwtje is wat doffer en bruiner; jonge vogels hebben lichte randen aan de veren.
Verwarringssoorten
De Peruaanse treurduif Zenaida meloda aan de kust van Ecuador en Peru is groter en grijzer, met een brede witte vleugelband en blauwe naakte huid rond het oog. De galápagostreurduif Zenaida galapagoensis komt alleen op de Galápagos voor en heeft wit in de vleugel en een roodbruiner verenkleed. Kleinere grondduiven zoals de Peruaanse steenduif Columbina cruziana en de steenduif Columbina talpacoti zijn veel kleiner en korter van staart.
Leefgebied
Akkers en terrassen, droge dalen met struikgewas en cactussen, irrigatielandbouw in de kustvalleien, oeverbos, dorpen, steden en parken, van zeeniveau tot boven 4000 m. Mijdt gesloten bos. Eet zaden en graan, die op de grond worden verzameld, en drinkt veel.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de Andes en in het noorden; in Ecuador vooral in de Andes en de droge dalen; in Peru in de Andes en aan de kust; in Bolivia in de Andes en ook in het laagland in het zuiden en oosten. Ontbreekt in het grootste deel van het Amazonelaagland en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Kleine Antillen, Venezuela en de Guyana's, en verder in een groot deel van zuidelijk Zuid-Amerika tot Vuurland.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Overal in de hooggelegen steden en dorpen en op de akkers van de Andes, vaak in paren of groepjes op de grond langs wegen en op pleinen. In de droge dalen in groepen bij water.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Zeer algemeen; profiteert sterk van landbouw en bewoning.
Wetenschappelijke naam
Zenaida auriculata | (des Murs, 1847)
Des Murs beschreef de soort in 1847 als Peristera auriculata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Zenaida werd in 1838 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam eert Zénaïde Laetitia Julie Bonaparte (1801–1854), echtgenote van Charles Lucien Bonaparte, die het geslacht beschreef, en nicht van Napoleon. De soortnaam is Latijn auriculatus, 'met oortjes', naar de donkere vlek op de oorstreek. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Midden-Chili (waarschijnlijk Santiago).