Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Gevlekte muisspecht
Gevlekte muisspecht | Xiphorhynchus erythropygius
Spotted Woodcreeper | Trepatroncos manchado | Arapaçu-pintado
De gevlekte muisspecht is een middelgrote muisspecht van de vochtige bossen op de westflank van de Andes en in de Chocó. Zijn olijfbruine kleed is op kop en borst bezet met kleine geelbruine druppels. De langgerekte, klagende fluittonen van zijn zang horen bij de ochtendgeluiden van het bergbos aan de Pacifische kant.
Geluid
De zang is een reeks van twee tot vier lange, dalende, klagende fluittonen, kwieeuw … kwieeuw … kwieeuw. Daarnaast klinkt een snelle, dalende triller.
Opname: José María Loaiza B. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
21–23 cm, met een vrij lange, licht gebogen snavel: bovensnavel donker, ondersnavel hoornkleurig. De bovendelen zijn olijfbruin, vleugels, stuit en staart roodbruin. Kop, keel en borst zijn olijfbruin met ronde tot druppelvormige geelbruine vlekken, die naar de buik vervagen; rond het oog ligt een smalle geelbruine ring. De seksen zijn gelijk; jongen zijn doffer gevlekt.
Verwarringssoorten
De olijfrugmuisspecht Xiphorhynchus triangularis heeft een effen olijfkleurige rug en een geschubde keel, en leeft meestal hoger. De zwartgestreepte muisspecht Xiphorhynchus lachrymosus is groter, met een zwart-geel gestreepte rug, en leeft lager. De bergmuisspecht Lepidocolaptes lacrymiger is kleiner, met een dunne, bleke, sterker gebogen snavel en gestreepte onderdelen. De wigsnavelmuisspecht Glyphorynchus spirurus is veel kleiner en heeft een korte, wigvormige snavel.
Leefgebied
Het binnenste en de randen van vochtig voetheuvel- en bergbos, ook hoog secundair bos, van ongeveer 400 tot 2000 m, plaatselijk lager. Zoekt in de middelste lagen op stammen en dikke takken naar insecten en spinnen, vaak in gemengde groepen. Het nest ligt in een boomholte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: op de Pacifische helling en in de West- en Centrale Andes. Ecuador: op de westflank van de Andes en in de westelijke voetheuvels, zuidwaarts tot in het zuidwesten. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Panama en Midden-Amerika noordwaarts tot Mexico.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in het bergbos van de westflank, bijvoorbeeld in het noordwesten van Ecuador, in de vroege ochtend naar de dalende fluittonen. De vogel zit dan vaak stil tegen een stam in de middelste laag.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in de huidige omgrenzing van de soort. In het gidsgebied plaatselijk algemeen in voetheuvel- en bergbos; ontbossing van de westflank vermindert het leefgebied.
Wetenschappelijke naam
Xiphorhynchus erythropygius | (Sclater, 1860)
Sclater beschreef de soort in 1860 als Dendrornis erythropygia; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Xiphorhynchus werd in 1827 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam komt van Grieks xiphos, 'zwaard', en rhunkhos, 'snavel'. De soortnaam komt van Grieks eruthros, 'rood', en pugē, 'stuit'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Xalapa, Veracruz, Mexico.