Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse zangers › Gewone maskerzanger
Gewone maskerzanger | Geothlypis trichas
Common Yellowthroat | Mascarita común | Pia-cobra-do-norte
De gewone maskerzanger is een van de talrijkste zangers van Noord-Amerika en overwintert tot in Midden-Amerika en het Caribisch gebied. Het noorden van Colombia ligt aan de uiterste zuidrand van zijn winterverblijf; daar is hij een zeldzame wintergast. In het gidsgebied lijkt hij sterk op de inheemse maskerzangers.
Geluid
De roep is een droog, schor tsjep, vaak herhaald vanuit dichte vegetatie. De zang, een ritmisch wietsjetie-wietsjetie-wietsjetie, is in de winter weinig te horen.
Opname: Pat Goltz — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm. Het mannetje heeft een zwart masker van voorhoofd tot oorstreek, aan de bovenkant begrensd door een witachtig grijze band. De bovendelen zijn olijfbruin, keel en borst helder geel, de buik witachtig en de flanken bruinachtig. Het vrouwtje heeft geen masker; het is olijfbruin met een gele keel, een vage lichte oogring en een witachtige buik. Jonge mannetjes in de eerste winter tonen vaak al een deel van het masker.
Verwarringssoorten
De Zuid-Amerikaanse maskerzanger Geothlypis aequinoctialis en de groenkruinmaskerzanger Geothlypis semiflava zijn geheel geel van onder, zonder witte buik, en het mannetje mist de witachtige band boven het masker. Het vrouwtje van de grijskopzanger Geothlypis philadelphia heeft een grijsachtige kap en is tot aan de onderstaartdekveren geel. De connecticutzanger Oporornis agilis is groter, met een volledige witte oogring en een grijze of bruinachtige kap.
Leefgebied
In de winter in moerassen, rietkragen, natte graslanden, ruigte langs water en dicht, laag struikgewas, ook aan de rand van mangroven, vooral in het laagland. Zoekt laag in de vegetatie naar insecten en spinnen. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Zeldzame wintergast, vooral van oktober tot april. In Colombia vooral in het Caribisch laagland en op de eilanden San Andrés en Providencia. In Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos niet of hooguit als uitzonderlijke dwaalgast. Broedt in een groot deel van Noord-Amerika en overwintert van het zuiden van de Verenigde Staten tot Panama en het Caribisch gebied.
- Wintergast (ca. okt–mrt)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Let in de winter in moerassen en natte ruigte in het Caribisch laagland op een droog tsjep uit dichte vegetatie; door te wachten aan de rand van een rietkraag komt de vogel vaak even in beeld. Controleer elke maskerzanger met een witte buik.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is in Noord-Amerika zeer talrijk, al is de stand er de afgelopen decennia afgenomen.
Wetenschappelijke naam
Geothlypis trichas | (Linnaeus, 1766)
Linnaeus beschreef de soort in 1766 als Turdus Trichas; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Geothlypis werd in 1847 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Grieks geō-, 'grond-, aard-', met thlupis, een niet geïdentificeerd klein vogeltje. De soortnaam komt van Grieks trikhas, een soort lijster bij Aristoteles; Linnaeus plaatste de vogel oorspronkelijk in Turdus. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Maryland, Verenigde Staten.