Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Gewone saffraangors
Gewone saffraangors | Sicalis flaveola
Saffron Finch | Chirigüe azafranado | Canário-da-terra
De gewone saffraangors is een helder gele saffraangors met een oranje voorhoofd, wijd verbreid in open, droog terrein in het laagland van Zuid-Amerika. Hij leeft vaak dicht bij mensen, op erven, in parken en langs wegen, en wordt veel als kooivogel gehouden. In het gidsgebied komen vormen voor die vooral in het kleed van het vrouwtje verschillen.
Geluid
De zang is een reeks scherpe, metaalachtige tsjilptonen en korte fluitjes, vaak lang herhaald vanaf een dak, paal of boom. De roep is een kort tsjip.
Opname: Cid Espínola — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een korte, kegelvormige snavel. Het mannetje is helder geel van onder en geelolijf van boven, met vage strepen op de mantel en een oranje voorhoofd en kruin. In Colombia, Ecuador en Peru lijkt het vrouwtje op het mannetje, maar is het doffer en minder oranje; in Bolivia (vorm pelzelni) is het vrouwtje grijsbruin en gestreept, met weinig geel. Jongen zijn grijzig en fijn gestreept, met een gele band over de borst en een gele onderstaart.
Verwarringssoorten
De dwergsaffraangors Sicalis columbiana is kleiner, met een kleinere oranje vlek op het voorhoofd, en leeft langs de rivieren van het Amazonegebied en in de Llanos. De graslandsaffraangors Sicalis luteola is van boven sterk gestreept en mist het oranje. De punasaffraangors Sicalis lutea en de groengele saffraangors Sicalis olivascens leven hoger in de Andes en hebben geen oranje voorhoofd.
Leefgebied
Droog open terrein met verspreide bomen en struiken, droogbos, weiden, akkers, erven, parken en dorpen, in het gidsgebied vooral in het laagland en in droge dalen tot ongeveer 2000 m. Zoekt op de grond naar zaden, vaak in groepen. Het nest ligt in een holte, zoals een boomholte, een gat in een muur of dak, of een oud nest van een andere vogel, onder meer van ovenvogels.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia wijd verbreid in het Caribische laagland, in de dalen van de Magdalena en de Cauca en in de Llanos. In Ecuador in het droge westen, van Manabí en Guayas tot El Oro en Loja. In Peru in het noordwesten en langs de kust zuidwaarts, en in het Marañóndal; de vogels in en rond Lima stammen vermoedelijk van ontsnapte kooivogels af. In Bolivia in het oostelijke laagland, onder meer in Santa Cruz en Tarija. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, de Guyana's, Brazilië, Paraguay, Uruguay en Argentinië; ingevoerd op onder meer Hawaï, Jamaica en Puerto Rico en in Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk in dorpen, parken en op erven in het droge westen van Ecuador en Peru, of in de Llanos, naar groepjes op gazons en langs wegen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort profiteert van open, door mensen gevormd terrein, maar wordt plaatselijk veel gevangen als kooivogel.
Wetenschappelijke naam
Sicalis flaveola | (Linnaeus, 1766)
Linnaeus beschreef de soort in 1766 als Fringilla flaveola; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Sicalis werd in 1828 ingevoerd door Boie. De geslachtsnaam komt van Grieks sikalis, een kleine vogel met een zwarte kop, mogelijk een grasmus van het geslacht Sylvia. De soortnaam komt van Latijn flaveolus, 'geelachtig', een verkleinvorm van flavus, 'geel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Suriname.