Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Graslandsaffraangors
Graslandsaffraangors | Sicalis luteola
Grassland Yellow Finch | Chirigüe sabanero | Tipio
De graslandsaffraangors is een kleine, van boven gestreepte saffraangors van open grasland. Het mannetje zingt vaak in een fladderende zangvlucht boven het gras. Buiten de broedtijd zwerft de soort in groepen rond, soms van honderden vogels.
Geluid
De zang is een lange, afwisselende reeks zoemende trillers en tsjilptonen, vaak in een fladderende zangvlucht of vanaf een graspol. De roep is een kort tsip.
Opname: David Darrell-Lambert — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, met een korte, kegelvormige snavel. Het mannetje is van boven bruinolijf met zware donkere strepen en heeft een geelgroene stuit; het gezicht is geel, met geel rond het oog en op de teugel. De onderdelen zijn geel, op borst en flanken olijf overwaasd. Het vrouwtje is doffer en bruiner, met een lichtere, geelbruine onderkant. Jongen zijn bruinig en hebben fijne strepen op de borst.
Verwarringssoorten
De witstaartsaffraangors Sicalis citrina is minder zwaar gestreept en heeft wit in de staart. De gewone saffraangors Sicalis flaveola is groter en egaler geel, met een oranje voorhoofd. De punasaffraangors Sicalis lutea leeft hoger, is helderder geel en heeft een nauwelijks gestreepte rug. De graslandgors Ammodramus humeralis is grijs en bruin, met alleen een gele vlek voor het oog.
Leefgebied
Open grasland, weiden, akkers, natte graslanden en moerasranden; in de Andes ook bergweiden en akkers op hoogvlakten tot ongeveer 3500 m, en in het oosten savannen in het laagland. Zoekt op de grond naar zaden, buiten de broedtijd in groepen. Het nest is een kommetje van gras in een graspol, op of vlak boven de grond.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia plaatselijk in de Andes, onder meer op de hoogvlakte van Bogotá, en in de Llanos. In Ecuador plaatselijk in de Andes. In Peru plaatselijk in de Andes en langs de kust. In Bolivia vooral op de savannen van het oostelijke laagland. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Zuid-Mexico en Midden-Amerika tot Venezuela, de Guyana's, Brazilië, Paraguay, Uruguay, Argentinië en Chili.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in open grasland en weiden naar zingende mannetjes in zangvlucht, en buiten de broedtijd naar groepen op akkers en natte graslanden.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort profiteert plaatselijk van ontbossing en de aanleg van weiden, maar verdwijnt waar grasland wordt omgezet in intensieve landbouw.
Wetenschappelijke naam
Sicalis luteola | (Sparrman, 1789)
Sparrman beschreef de soort in 1789 als Emberiza luteola; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Sicalis werd in 1828 ingevoerd door Boie. De geslachtsnaam komt van Grieks sikalis, een kleine vogel met een zwarte kop, mogelijk een grasmus van het geslacht Sylvia. De soortnaam komt van Latijn luteolus, 'geelachtig'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit (volgens de beschrijving).