Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Grijsflanksaffraangors
Grijsflanksaffraangors | Sicalis raimondii
Raimondi's Yellow Finch | Chirigüe de Raimondi | Canário-de-raimondi
De grijsflanksaffraangors is een kleine saffraangors die alleen in Peru voorkomt, op de droge westflank van de Andes. Hij trekt in groepen rond en verschijnt na regenrijke jaren plotseling in grote aantallen in de lomas en op begroeide hellingen, om daarna weer grotendeels te verdwijnen. De Engelse en Spaanse naam eren de Italiaans-Peruaanse natuuronderzoeker Antonio Raimondi.
Geluid
De zang is een reeks snelle, zoemende en tsjilpende tonen, vaak in vlucht of vanaf een steen of struik. Groepen laten een aanhoudend getsjilp van korte tsjip-roepjes horen.
Opname: Cristian Pinto — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11–12 cm, met een korte, kegelvormige snavel en een vrij korte staart. Het mannetje heeft een gele kop met een grijze oorstreek, grijsbruine bovendelen met donkere strepen en gele onderdelen met grijze flanken. Het vrouwtje is doffer: grijsbruin en gestreept van boven, van onderen vuilwit tot lichtgeel met een grijze waas. Jonge vogels lijken op het vrouwtje, maar zijn bleker en fijn gestreept van onderen.
Verwarringssoorten
De graslandsaffraangors Sicalis luteola is van onderen egaal geel zonder grijze flanken en leeft in natte graslanden en moerasranden. De grijsrugsaffraangors Sicalis uropygialis heeft een egaal grijze rug, een gele stuit en een witte oogring, en leeft veel hoger, op de puna. De groengele saffraangors Sicalis olivascens is groter en olijfgroener, en leeft eveneens hoger. De gewone saffraangors Sicalis flaveola is groter, met een oranje voorhoofd en een ongestreepte groengele rug.
Leefgebied
Lomas, rotsige, schaars begroeide hellingen met struiken en cactussen en droog struweel langs de westflank, van vlak bij zeeniveau tot ongeveer 2500 m, plaatselijk hoger. Zoekt in groepen op de grond naar zaden van grassen en kruiden. Broedt vooral na regenrijke perioden; het nest is weinig beschreven.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Peru, langs de westflank van de Andes en in de lomas, van het noorden tot het zuiden van het land. De aantallen schommelen sterk van jaar tot jaar. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bezoek na een vochtig winterseizoen de lomas langs de kust, zoals Lomas de Lachay ten noorden van Lima, en kijk naar groepjes kleine gele vinken op de grond tussen de kruiden. In droge jaren kunnen ze daar volledig ontbreken.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het voorkomen is onregelmatig en sterk afhankelijk van de regenval. Specifieke bedreigingen zijn niet bekend, al gaan lomas plaatselijk verloren door bebouwing en begrazing.
Wetenschappelijke naam
Sicalis raimondii | Taczanowski, 1874
Taczanowski beschreef de soort in 1874 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Sicalis werd in 1828 ingevoerd door Boie. De geslachtsnaam komt van Grieks sikalis, een kleine vogel met een zwarte kop, mogelijk een grasmus van het geslacht Sylvia. De soortnaam eert Antonio Raimondi (1826–1890), Italiaans natuuronderzoeker en geograaf die het grootste deel van zijn leven in Peru werkte. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Lima, Peru.