Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Geelkinsaffraangors
Geelkinsaffraangors | Sicalis taczanowskii
Sulphur-throated Finch | Chirigüe de Taczanowski | Canário-de-garganta-amarela
De geelkinsaffraangors is een gedrongen, mussachtige vink met een zware snavel van het droge laagland van zuidwest-Ecuador en noordwest-Peru. Alleen de kleine zwavelgele keelvlek wijst op de verwantschap met de andere saffraangorzen. Hij leeft in groepen die rondzwerven en na regen soms in grote aantallen verschijnen.
Geluid
Groepen laten een droog, aanhoudend getsjilp horen. De zang is een korte reeks schorre, tjirpende tonen; weinig beschreven.
Opname: Lelis Navarrete — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11–12 cm, met een zware, kegelvormige, lichte snavel. De bovendelen zijn grijsbruin met donkere strepen, de stuit is grijzer. De keel heeft een kleine zwavelgele vlek; de rest van de onderdelen is vuilwit, met een grijzige borst en lichte strepen op de flanken. Het vrouwtje lijkt op het mannetje, maar heeft weinig of geen geel op de keel. Jonge vogels zijn bruiner en sterker gestreept.
Verwarringssoorten
Vrouwtjes en jonge graslandsaffraangorzen Sicalis luteola hebben een dunnere snavel en een gele waas op de borst. Vrouwtjes van de soorten van het geslacht Sporophila zijn kleiner en egaal olijfbruin, zonder strepen, met een rondere snavel. De gewone saffraangors Sicalis flaveola heeft in alle kleden meer geel. De grijsflanksaffraangors Sicalis raimondii komt zuidelijker voor en heeft een gele kop en een fijnere snavel.
Leefgebied
Woestijnstruweel, droog grasland, open doornbos en braakliggende akkers in de kustvlakte en de laagste voetheuvels, van zeeniveau tot ongeveer 600 m. Zoekt in groepen op de grond naar zaden. Broedt in het regenseizoen; het nest is weinig beschreven.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador in het droge zuidwesten, vooral op het schiereiland Santa Elena en in Guayas en El Oro. In Peru in het droge noordwesten, van Tumbes en Piura zuidwaarts tot ongeveer Lambayeque. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in het regenseizoen (ongeveer januari tot april) in de droge kustvlakte van Santa Elena of rond Pómac in Lambayeque naar groepen mussachtige vinken op de grond; let op de zware snavel en de gele keel. De aantallen wisselen sterk per jaar.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Rondzwervend en plaatselijk talrijk, maar onregelmatig. Het droge kustlandschap wordt plaatselijk omgezet in landbouwgrond; de gevolgen voor de soort zijn weinig bekend.
Wetenschappelijke naam
Sicalis taczanowskii | Sharpe, 1888
Sharpe beschreef de soort in 1888 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Sicalis werd in 1828 ingevoerd door Boie. De geslachtsnaam komt van Grieks sikalis, een kleine vogel met een zwarte kop, mogelijk een grasmus van het geslacht Sylvia. De soortnaam eert Władysław Taczanowski (1819–1890), Pools zoöloog en conservator van het zoölogisch museum van de Universiteit van Warschau. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit (volgens de beschrijving).