Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Glanspluimbroekje
Glanspluimbroekje | Eriocnemis vestita
Glowing Puffleg | Calzadito reluciente | Calçudo-brilhante
Het glanspluimbroekje is een kleine, donkergroene kolibrie van de bovenste rand van het nevelwoud en de overgang naar het páramo. Het mannetje heeft een glinsterend goudgroene stuit en een blauwviolette keelvlek; zoals alle pluimbroekjes draagt hij dikke, witte donspluimen rond de poten. Van de pluimbroekjes in de noordelijke Andes is hij de meest verbreide soort aan de boomgrens.
Geluid
Een hoog, droog tsit, vaak herhaald, en een snel, dun gekwetter bij achtervolgingen.
Opname: Andrew Spencer — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
9–10 cm, met een korte, rechte zwarte snavel en een gevorkte, blauwzwarte staart. Het mannetje is donkergroen, met een glinsterend goudgroene stuit en bovenstaartdekveren, een kleine blauwviolette vlek op de keel, glinsterend groene onderdelen en violetblauwe onderstaartdekveren. De beenpluimen zijn wit. Het vrouwtje is groen van boven, met een kaneelkleurige keel met een klein blauw vlekje, en een groen gevlekte, lichtere onderkant; ook zij heeft witte beenpluimen.
Verwarringssoorten
Het zwartflankpluimbroekje Eriocnemis derbyi heeft zwarte beenpluimen en geen blauwe keelvlek. Het saffierpluimbroekje Eriocnemis luciani is groter, met een langere, dieper gevorkte staart, en mist de blauwviolette keelvlek. Het goudbuikpluimbroekje Eriocnemis mosquera heeft een goudkleurige borst en een bronsgroene staart. Glansstaartkolibries zoals de smaragdglansstaartkolibrie Metallura tyrianthina hebben een roodbruine of koperkleurige staart en geen opvallende beenpluimen.
Leefgebied
Hoog nevelwoud en elfenwoud aan de boomgrens, bosranden, struikgewas in de overgang naar het páramo en Polylepis-bosjes, ruwweg tussen 2500 en 3800 m. Foerageert aan bloeiende struiken, vaak laag aan de bosrand, en verdedigt een bloeiende struik tegen andere kolibries. Vangt ook kleine insecten in de vlucht. Het nest is een klein napje van mos en plantenpluis, laag in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de drie Andesketens. In Ecuador op beide flanken van de Andes en in de hoge delen daartussen. In Peru in de Andes in het noorden. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes van West-Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Aan bloeiende struiken langs de rand van het elfenwoud vlak onder het páramo, bijvoorbeeld langs hooggelegen wegen en paden. Mannetjes zitten vaak op een vaste uitkijkpost naast hun bloeiende struik.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het leefgebied aan de boomgrens wordt plaatselijk aangetast door kap, branden en de uitbreiding van weiland.
Wetenschappelijke naam
Eriocnemis vestita | (Lesson, 1839)
Lesson beschreef de soort in 1839 als Ornismya vestita; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Eriocnemis werd in 1849 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam combineert Grieks erion, 'wol', met knēmis, 'beenkap', naar de donzige veerpluimen aan de poten. De soortnaam is Latijn vestitus, 'gekleed', waarschijnlijk naar de veerpluimen aan de poten. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.