Alle soorten › Zangvogels › Cotinga's › Goudbuikcotinga
Goudbuikcotinga | Pipreola aureopectus
Golden-breasted Fruiteater | Frutero pechidorado | Anambé-de-peito-dourado
De goudbuikcotinga is een kleine, groene vruchteneter van het bergbos in het noorden van Colombia en in Venezuela. Het mannetje heeft geen zwart in de kop, wat hem onderscheidt van de meeste verwante soorten. Ten westen van zijn verspreidingsgebied, op de Pacifische flank, wordt hij vervangen door de oranjebuikcotinga.
Geluid
Zeer hoge, dunne, oplopende tsiiii-tonen, die aan het geluid van een insect doen denken.
Opname: Ross Gallardy — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–18 cm, met een korte staart, een rode snavel en een lichte iris. Het mannetje is van boven grasgroen; keel en borst zijn goudgeel, de buik is geel met groene strepen op de flanken. De binnenste armpennen hebben witachtige toppen. Het vrouwtje is van boven groen en heeft gele onderdelen met dichte groene strepen, zonder goudgele borst.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de oranjebuikcotinga Pipreola jucunda heeft een zwarte kop en keel en een oranje borstvlek; de vrouwtjes van beide soorten lijken sterk op elkaar, maar hun verspreidingsgebieden overlappen nauwelijks. De groen-zwarte cotinga Pipreola riefferii heeft bij het mannetje een zwarte kop en keel en leeft gemiddeld hoger.
Leefgebied
Vochtig bergbos en nevelwoud, ook bosranden en oud secundair bos, ruwweg tussen 1200 en 2500 m. Eet vooral vruchten en bessen en daarnaast insecten. Zit vaak stil in de middelste etage en sluit zich aan bij gemengde groepen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Colombia: in de Sierra Nevada de Santa Marta, de Serranía de Perijá en de Andes, vooral in de Centrale en de Westelijke Cordillera, op de Pacifische flank vervangen door de oranjebuikcotinga. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de bergen van het noorden en westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In de Sierra Nevada de Santa Marta in nevelwoud langs de weg naar de bergkam, in gemengde groepen, en in het bergbos van de Centrale Cordillera. Op de hoge, dunne roep letten en de middelste etage afzoeken.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Plaatselijk vrij algemeen; in delen van de Colombiaanse Andes is veel bergbos omgezet in landbouwgrond.
Wetenschappelijke naam
Pipreola aureopectus | (de Lafresnaye, 1843)
De Lafresnaye beschreef de soort in 1843 als Ampelis aureo-pectus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pipreola werd in 1838 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam is een Latijns verkleinwoord van het geslacht Pipra (manakins). De soortnaam komt van Latijn aureus, 'goudkleurig', en pectus, 'borst'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.