Alle soorten › Zangvogels › Cotinga's › Oranjebuikcotinga
Oranjebuikcotinga | Pipreola jucunda
Orange-breasted Fruiteater | Frutero pechinaranja | Anambé-de-peito-laranja
De oranjebuikcotinga is een kleine vruchteneter van het subtropische bos op de Pacifische flank van de Andes in Colombia en Ecuador. Het mannetje combineert een zwarte kop met een felle oranje borstvlek. De soort vervangt daar de goudbuikcotinga en leeft lager dan de meeste andere Pipreola-soorten.
Geluid
Zeer hoge, dunne, oplopende siiiii-tonen, met tussenpozen herhaald.
Opname: Jaime Suárez — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–18 cm, met een korte staart, een rode snavel en oranjerode poten. Het mannetje heeft een glanzend zwarte kop en keel en een oranje vlek op de borst die opzij overgaat in geel; de bovendelen zijn grasgroen. De buik is geel, de flanken zijn groen. Het vrouwtje heeft een groene kop en bovendelen en gele onderdelen met dichte groene strepen.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de goudbuikcotinga Pipreola aureopectus heeft een groene kop en een goudgele borst zonder zwart en oranje; die soort leeft verder naar het noorden en oosten. Het mannetje van de groen-zwarte cotinga Pipreola riefferii heeft geen oranje op de borst en heeft groen gestreepte onderdelen; die soort leeft hoger. Vrouwtjes van verwante soorten zijn vooral op hoogte en verspreiding te onderscheiden.
Leefgebied
Vochtig subtropisch bergbos en de bovenste delen van het Chocó-regenwoud, ook bosranden en oud secundair bos, ruwweg tussen 600 en 2000 m. Eet vooral vruchten en bessen en daarnaast insecten. Zit vaak stil in de middelste etage en sluit zich aan bij gemengde groepen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de Pacifische flank van de Westelijke Cordillera. In Ecuador op de westflank van de Andes, vooral in het noorden en midden. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het subtropische bos rond Mindo en in de lagere delen van de Tandayapa-vallei in Ecuador, vaak bij vruchtdragende bomen en in gemengde groepen. Op de hoge, dunne roep letten.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Vrij algemeen in geschikt bos; de kap van bos op de westflank van de Andes is wel aanzienlijk.
Wetenschappelijke naam
Pipreola jucunda | Sclater, 1860
Sclater beschreef de soort in 1860 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Pipreola werd in 1838 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam is een Latijns verkleinwoord van het geslacht Pipra (manakins). De soortnaam is Latijn iucundus, 'aangenaam, verheugend'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cachillacta, Pichincha, Ecuador.