Alle soorten › Zangvogels › Cotinga's › Zwartborstcotinga
Zwartborstcotinga | Pipreola lubomirskii
Black-chested Fruiteater | Frutero pechinegro | Anambé-de-peito-preto
De zwartborstcotinga is een kleine vruchteneter van het nevelwoud op de oostflank van de Andes, van het zuiden van Colombia tot het noorden van Peru. Bij het mannetje loopt de zwarte kap door tot ver op de borst. Hij leeft vaak in paren en zit lang stil in de middelste etage.
Geluid
Zeer hoge, dunne, sissende tsiiii-tonen, met tussenpozen herhaald.
Opname: Diana Carolina Macana — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17 cm, met een korte staart, een rode snavel en een gele iris bij het mannetje. Het mannetje heeft een glanzend zwarte kop, keel en bovenborst, zonder gele rand aan de onderkant; de bovendelen zijn grasgroen. De rest van de onderdelen is geel met groene flanken. Het vrouwtje heeft een groene kop en bovendelen en gele onderdelen met dichte groene strepen.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de groen-zwarte cotinga Pipreola riefferii heeft een smalle gele rand onder de zwarte keel en groen gestreepte onderdelen. Het mannetje van de maskercotinga Pipreola pulchra heeft een groene kruin, een zwart masker en een oranjerode borstvlek; die soort leeft verder naar het zuiden. De gebandeerde cotinga Pipreola arcuata is veel groter en heeft gebandeerde onderdelen.
Leefgebied
Vochtig bergbos en nevelwoud op de oostflank, ook bosranden, ruwweg tussen 1500 en 2500 m. Eet vooral vruchten en bessen en daarnaast insecten. Sluit zich soms aan bij gemengde groepen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het zuiden, op de oostflank in Nariño en Putumayo en plaatselijk aan de bovenloop van de Magdalena. In Ecuador op de oostflank van de Andes van noord tot zuid. In Peru in het noorden, in Cajamarca en Amazonas. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het nevelwoud op de oostflank in Ecuador, bijvoorbeeld in de Cordillera de Guacamayos, in paren of in gemengde groepen. Op de hoge roep letten en de middelste etage rustig afzoeken.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Vrij schaars en plaatselijk verspreid binnen een smal verspreidingsgebied; bergbos op de oostflank wordt plaatselijk gekapt.
Wetenschappelijke naam
Pipreola lubomirskii | Taczanowski, 1879
Taczanowski beschreef de soort in 1879 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Pipreola werd in 1838 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam is een Latijns verkleinwoord van het geslacht Pipra (manakins). De soortnaam eert vorst Władysław Lubomirski (1824–1882), Pools malacoloog, botanicus en verzamelaar, beschermheer van het zoölogisch kabinet in Warschau en financier van natuurhistorische expedities. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Quebrada de Sance, Tambillo, Peru.