Alle soorten › Zangvogels › Cotinga's › Maskercotinga
Maskercotinga | Pipreola pulchra
Masked Fruiteater | Frutero enmascarado | Anambé-mascarado
De maskercotinga is een kleine vruchteneter die alleen in Peru voorkomt, in het bergbos op de oostflank van de Andes. Het mannetje heeft een zwart masker en een oranjerode borstvlek op een verder groen en geel kleed. Hij vervangt in het midden en zuiden van Peru de zwartborstcotinga van verder noordelijk.
Geluid
Zeer hoge, dunne, oplopende tsiiii-tonen.
Opname: Gareth K. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
18 cm, met een korte staart, een rode snavel en een lichte iris. Het mannetje heeft een groene kruin en bovendelen; gezicht en keel vormen een zwart masker. Op de borst zit een oranjerode vlek, opzij en naar onder overgaand in geel; de buik is geel, de flanken zijn groen gestreept. Het vrouwtje is van boven groen en heeft gele onderdelen met dichte groene strepen, zonder zwart en oranje.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de zwartborstcotinga Pipreola lubomirskii heeft een geheel zwarte kop en borst zonder oranje; die soort leeft verder naar het noorden. Het mannetje van de geelkeelcotinga Pipreola frontalis heeft geen zwart masker en heeft een rode tot oranje keel en borst; die soort leeft gemiddeld lager. Het mannetje van de groen-zwarte cotinga Pipreola riefferii heeft een geheel zwarte kop zonder oranje borst.
Leefgebied
Vochtig bergbos en nevelwoud op de oostflank, ook bosranden, ruwweg tussen 1500 en 2500 m. Eet vooral vruchten en bessen en daarnaast insecten. Zit vaak stil in de middelste etage en sluit zich aan bij gemengde groepen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Peru: op de oostflank van de Andes, van San Martín en Huánuco in het noorden en midden tot Cuzco in het zuiden. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het bergbos op de oostflank in het midden en zuiden van Peru, zoals langs de weg naar Manú, in gemengde groepen. Op de hoge roep letten en de middelste etage afzoeken naar een stilzittende vogel.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Plaatselijk vrij algemeen binnen een beperkt verspreidingsgebied; het bergbos op de oostflank is grotendeels nog aanwezig.
Wetenschappelijke naam
Pipreola pulchra | (Hellmayr, 1917)
Hellmayr beschreef de soort in 1917 als Euchlornis pulchra; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pipreola werd in 1838 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam is een Latijns verkleinwoord van het geslacht Pipra (manakins). De soortnaam is Latijn pulcher, 'fraai, knap'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Tulumayo, Junín, Peru.