Alle soorten › Zangvogels › Cotinga's › Geelkeelcotinga
Geelkeelcotinga | Pipreola frontalis
Scarlet-breasted Fruiteater | Frutero pechiescarlata | Anambé-de-peito-escarlate
De geelkeelcotinga is een kleine vruchteneter van het lagere bergbos en de uitlopers op de oostflank van de Andes, van Ecuador tot Bolivia. Het mannetje heeft een rode tot oranje vlek op keel en borst op een verder groen en geel kleed. Hij leeft gemiddeld lager dan de meeste andere Pipreola-soorten.
Geluid
Zeer hoge, dunne tsiiii-tonen, soms in een korte, oplopende reeks.
Opname: Jonas Nilsson — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16–17 cm, met een korte staart, een rode snavel en een lichte iris. Het mannetje is van boven groen, met een geelachtig voorhoofd; keel en borst zijn oranjerood tot scharlaken, opzij overgaand in geel. De buik is geel, de flanken zijn groen. Bij de vogels uit Ecuador en het noorden van Peru is de borst meer geschubd. Het vrouwtje is van boven groen en heeft gele onderdelen met dichte groene schubben, zonder rood.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de vuurkeelcotinga Pipreola chlorolepidota is duidelijk kleiner, heeft alleen een vuuroranje keel en leeft lager, in voetheuvelbos. Het mannetje van de maskercotinga Pipreola pulchra heeft een zwart masker en leeft hoger. Het mannetje van de zwartborstcotinga Pipreola lubomirskii heeft een zwarte kop en borst.
Leefgebied
Vochtig voetheuvelbos en lager bergbos op de oostflank, ook bosranden, ruwweg tussen 900 en 2000 m. Eet vooral vruchten en bessen en daarnaast insecten. Zit vaak stil in de middelste etage en het bladerdak en sluit zich aan bij gemengde groepen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador op de oostflank van de Andes, vooral in het midden en zuiden. In Peru op de oostflank van noord naar zuid. In Bolivia in de Yungas van La Paz, Cochabamba en Santa Cruz. Ontbreekt in Colombia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het lagere bergbos op de oostflank, zoals langs de weg naar Manú in Peru, in gemengde groepen in het bladerdak en bij vruchtdragende bomen. Op de hoge roep letten.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in de huidige afbakening. Eerdere beoordelingen beschouwden de soort als niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is groot en het bos op de oostflank is grotendeels nog aanwezig.
Wetenschappelijke naam
Pipreola frontalis | (Sclater, 1859)
Sclater beschreef de soort in 1859 als Euchlornis frontalis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pipreola werd in 1838 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam is een Latijns verkleinwoord van het geslacht Pipra (manakins). De soortnaam is Latijn frontalis, 'van het voorhoofd', naar de tekening op het voorhoofd. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Samaipata, Santa Cruz, Bolivia.