Alle soorten › Zangvogels › Cotinga's › Vuurkeelcotinga
Vuurkeelcotinga | Pipreola chlorolepidota
Fiery-throated Fruiteater | Frutero golifuego | Anambé-de-garganta-de-fogo
De vuurkeelcotinga is de kleinste soort van het geslacht Pipreola, een gedrongen, grasgroene vruchteneter van het voetheuvelbos aan de oostflank van de Andes. Het mannetje heeft een vurig oranjerode keel en bovenborst. De vogels zitten vaak lang stil in de middelste etage en sluiten zich soms aan bij gemengde groepen.
Geluid
Een zeer hoge, dunne, sissende fluittoon, ongeveer tsiiiii, die aan een insect doet denken.
Opname: Scott Olmstead — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
12 cm, een kleine, mollige vogel met een korte staart; snavel en poten zijn oranjerood. Het mannetje is van boven helder grasgroen, met een oranjerode tot scharlakenrode keel en bovenborst; de rest van de onderdelen is groen, naar de buik toe geler. Het vrouwtje mist de rode keel en is van onder dicht groen en geel gebandeerd. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De geelkeelcotinga Pipreola frontalis is groter; het mannetje heeft een scharlakenrode borst en een gele buik, en de soort leeft meestal iets hoger. De maskercotinga Pipreola pulchra heeft bij het mannetje een zwart masker en leeft hoger, in nevelwoud in Peru. De groengeschubde cotinga Ampelioides tschudii is groter en van boven zwart-geel geschubd. Vrouwtjes van de verschillende Pipreola-soorten verschillen vooral in grootte, het patroon van de onderdelen en de hoogte waarop ze leven.
Leefgebied
Vochtig voetheuvelbos en lager bergregenwoud, ook bosranden, ruwweg tussen 600 en 1200 m, plaatselijk iets hoger. Houdt zich op in de middelste etage en eet vooral kleine vruchten en bessen, daarnaast insecten. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen op de oostflank van de Andes in het zuiden, in Caquetá en Putumayo. In Ecuador op de oostflank. In Peru op de oostflank en op uitlopende bergruggen, zuidwaarts tot ongeveer het midden van het land. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in voetheuvelbos aan de oostflank, langs wegen en bosranden tussen ongeveer 700 en 1200 m, bijvoorbeeld in de uitlopers in Ecuador. Let op de hoge, sissende fluittoon en zoek dan de middelste etage af naar een stilzittende groene vogel.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is gebonden aan een smalle hoogtezone, waar voetheuvelbos plaatselijk verdwijnt door ontginning en de aanleg van wegen.
Wetenschappelijke naam
Pipreola chlorolepidota | Swainson, 1838
Swainson beschreef de soort in 1838 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Pipreola voerde hij in datzelfde werk in. De geslachtsnaam is een Latijns verkleinwoord van het geslacht Pipra (manakins). De soortnaam komt van Grieks khlōros, 'groen', en lepidōtos, 'geschubd', naar het groene, geschubde verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Moyobamba, Peru.