Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Goudbuikpluimbroekje
Goudbuikpluimbroekje | Eriocnemis mosquera
Golden-breasted Puffleg | Calzadito de Mosquera | Calçudo-de-peito-dourado
Het goudbuikpluimbroekje is een groot, bronsgroen pluimbroekje met een glinsterend goudkleurige borst en een lange, gevorkte staart. Het leeft aan bosranden en in struikgewas aan de bovenrand van het nevelwoud in Colombia en het noorden van Ecuador. De wetenschappelijke naam eert de Colombiaanse staatsman Tomás Cipriano de Mosquera.
Geluid
Een hoog, droog tsit en een snel gekwetter bij achtervolgingen.
Opname: Andrew Spencer — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
11–12 cm, met een korte, rechte zwarte snavel en een lange, gevorkte, bronsgroene staart. Het mannetje is bronsgroen van boven, met een glinsterend goud- tot koperkleurige borst die naar de buik groener wordt. De onderstaartdekveren zijn grijsachtig tot vuilwit, de beenpluimen wit. Het vrouwtje lijkt op het mannetje, maar is doffer, met minder glans op de borst.
Verwarringssoorten
Het saffierpluimbroekje Eriocnemis luciani heeft een staalblauwe staart, violetblauwe onderstaartdekveren en geen goudkleurige borst. Het glanspluimbroekje Eriocnemis vestita is kleiner, met een blauwzwarte staart, een blauwviolette keelvlek en violetblauwe onderstaartdekveren. Het koperbuikpluimbroekje Eriocnemis cupreoventris van de Oostelijke Cordillera heeft het koper op de buik en violetblauwe onderstaartdekveren.
Leefgebied
Bosranden, struikgewas en kreupelhout aan de bovenrand van het nevelwoud en in de overgang naar het páramo, ook in ruig, halfopen terrein met bosjes, ruwweg tussen 2400 en 3600 m. Foerageert aan bloeiende struiken, vaak laag tot halfhoog, en verdedigt groepjes bloemen. Vangt ook kleine insecten. Het nest is een napje van mos en plantenpluis in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de Westelijke en Centrale Cordillera en in de Andes in het zuiden van het land. In Ecuador in de Andes in het noorden. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Aan bloeiende struiken langs bosranden en paden aan de bovenrand van het nevelwoud, bijvoorbeeld in Nariño en Carchi. In tegenlicht valt vooral de lange, bronsgroene gevorkte staart op.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort gebruikt ook struikgewas en bosranden, maar het leefgebied aan de boomgrens wordt plaatselijk aangetast door kap en branden.
Wetenschappelijke naam
Eriocnemis mosquera | (Delattre & Bourcier, 1846)
Delattre & Bourcier beschreef de soort in 1846 als Trochilus Mosquera; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Eriocnemis werd in 1849 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam combineert Grieks erion, 'wol', met knēmis, 'beenkap', naar de donzige veerpluimen aan de poten. De soortnaam eert Tomás Cipriano de Mosquera (1798–1878), generaal en later president van Nieuw-Granada, en beschermer van de natuurlijke historie. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Pasto, Nariño, Colombia.