Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Blauwkruinpluimbroekje
Blauwkruinpluimbroekje | Eriocnemis glaucopoides
Blue-capped Puffleg | Calzadito frentiazul | Calçudo-de-coroa-azul
Het blauwkruinpluimbroekje is het zuidelijkste pluimbroekje, een groene kolibrie van het bergbos van de Yungas in Bolivia en het noordwesten van Argentinië. Het mannetje heeft een glanzend blauwe kruin, het vrouwtje een kaneelkleurige onderkant. Beide seksen dragen witte donspluimen rond de poten.
Geluid
Een hoog, droog tsit en een snel, dun gekwetter.
Opname: GABRIEL LEITE — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm, met een korte, rechte zwarte snavel en een licht gevorkte, blauwzwarte staart. Het mannetje is groen van boven, met een glanzend blauw voorhoofd en blauwe kruin, glinsterend groene onderdelen, blauwe onderstaartdekveren en witte beenpluimen. Het vrouwtje is groen van boven en heeft een kaneelkleurige tot roodbruine keel en onderkant, zonder blauwe kruin; de beenpluimen zijn wit. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
In het gidsgebied komt geen ander Eriocnemis-pluimbroekje in hetzelfde gebied voor. Het vlagstaartroestpluimbroekje Ocreatus addae heeft kaneelkleurige beenpluimen en bij het mannetje lange staartveren met vlagjes. De smaragdglansstaartkolibrie Metallura tyrianthina is kleiner, met een roodbruine of koperkleurige staart en zonder opvallende beenpluimen.
Leefgebied
Vochtig bergbos en nevelwoud van de Yungas, bosranden, elzenbos en struikgewas langs beken, ruwweg tussen 1500 en 3000 m. Foerageert aan bloeiende struiken en bomen aan bosranden en open plekken, vaak laag tot halfhoog. Het nest is een napje van mos en plantenpluis in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Bolivia in de oostelijke Andes van La Paz en Cochabamba zuidelijk tot Chuquisaca en Tarija. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het noordwesten van Argentinië. Een deel van de vogels trekt buiten de broedtijd naar lager gelegen dalen.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Aan bloeiende struiken langs bosranden en wegen in de Yungas, bijvoorbeeld in het bergbos van Cochabamba en Tarija. Mannetjes zitten vaak op kale takjes aan de bosrand.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort gebruikt ook bosranden en secundair bos.
Wetenschappelijke naam
Eriocnemis glaucopoides | (d'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye, 1838)
D'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye beschreef de soort in 1838 als Ornismya glaucopoides; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Eriocnemis werd in 1849 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam combineert Grieks erion, 'wol', met knēmis, 'beenkap', naar de donzige veerpluimen aan de poten. De soortnaam combineert de soortnaam van Trochilus glaucopis (nu Thalurania glaucopis) met Grieks -oidēs, 'lijkend op'. De beschrijvers d'Orbigny en de Lafresnaye (1838) noemden de soort daaraan nauw verwant. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Vallegrande, Santa Cruz, Bolivia.