Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Goudbuiksmaragdkolibrie
Goudbuiksmaragdkolibrie | Chlorostilbon lucidus
Glittering-bellied Emerald | Esmeralda ventridorada | Besourinho-de-bico-vermelho
De goudbuiksmaragdkolibrie is een smaragdkolibrie van het zuiden van Zuid-Amerika, die in het gidsgebied alleen in Bolivia voorkomt. Het mannetje heeft een glinsterend blauwgroene keel, een goudgroene onderkant en een rode snavel met een zwarte punt. In grote delen van zijn verspreidingsgebied is hij een van de algemeenste kolibries van droogbos, savanne, tuinen en parken.
Geluid
Een droog, ratelend tret of tchik, vaak in reeksen, en een zacht, hoog getjilp.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
8–10 cm, met een korte, rechte, rode snavel met een zwarte punt en een blauwzwarte, gevorkte staart. Het mannetje is bronsgroen van boven, met een glinsterend blauwgroene keel en een goudgroen glanzende borst en buik. Het vrouwtje is bronsgroen van boven en lichtgrijs van onder, met een witte streep achter het oog, een donkere oorvlek en een rode ondersnavel; de buitenste staartpennen hebben witachtige toppen. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De blauwstaartsmaragdkolibrie Chlorostilbon mellisugus is kleiner en heeft een geheel zwarte snavel. De gouden saffierkolibrie Hylocharis chrysura is groter, met een roodbruine kin, een rode snavel en een goudkoperen staart. De witkinsaffierkolibrie Chlorestes cyanus heeft een paarsblauwe kop bij het mannetje en een niet gevorkte staart. De franjeamazilia Chionomesa fimbriata heeft een witte middenstreep over de buik en een bronsgroene staart.
Leefgebied
Open droogbos, chaco, cerrado en savanne met struiken, bosranden, galerijbos, tuinen en parken, van het laagland tot ongeveer 2000 m in de droge dalen op de oostflank van de Andes. Haalt nectar uit kleine bloemen in struiken, bomen en kruiden en vangt kleine insecten. Het komvormige nest zit laag in een struik of jonge boom; het vrouwtje broedt alleen op twee witte eieren.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Bolivia in het laagland in het oosten en zuiden en in de droge dalen op de oostflank van de Andes. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Brazilië, Paraguay, Uruguay en Argentinië; de zuidelijkste vogels trekken in de winter wat naar het noorden.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek bij bloeiende struiken en bomen in tuinen, parken en droog bos in het oosten en zuiden van Bolivia, bijvoorbeeld rond Santa Cruz.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied en verdraagt door de mens veranderd land goed.
Wetenschappelijke naam
Chlorostilbon lucidus | (Shaw, 1812)
Shaw beschreef de soort in 1812 als Trochilus lucidus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chlorostilbon werd in 1853 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks khlōros, 'groen', met stilbōn, 'glinsterend'. De soortnaam komt van Latijn lucidus, 'helder' of 'glanzend'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit (volgens de beschrijving).