Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Roodsnavelsmaragdkolibrie
Roodsnavelsmaragdkolibrie | Chlorostilbon gibsoni
Red-billed Emerald | Esmeralda piquirroja | Esmeralda-de-bico-vermelho
De roodsnavelsmaragdkolibrie is een kleine smaragdkolibrie van de droge streken in het noorden van Colombia en het noordwesten van Venezuela. Van de andere smaragdkolibries in het gidsgebied verschilt hij door de rode snavel met een zwarte punt. Hij leeft in droog struweel, open bos en tuinen, ook in de droge dalen van het binnenland.
Geluid
Een droog, herhaald tsik of tchip en een zacht, hoog getjilp.
Opname: Mauricio Álvarez Rebolledo (Colección de Sonidos Ambientales - Instituto Humboldt) — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
7–8 cm, met een korte, rechte, rode snavel met een zwarte punt en een blauwzwarte, gevorkte staart. Het mannetje is glinsterend groen, op de keel en borst met een goudgroene tot blauwgroene glans. Het vrouwtje is bronsgroen van boven en lichtgrijs van onder, met een witte streep achter het oog en een donkere oorvlek; bij haar is vaak alleen de ondersnavel rood. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De westandessmaragdkolibrie Chlorostilbon melanorhynchus en de blauwstaartsmaragdkolibrie Chlorostilbon mellisugus hebben een geheel zwarte snavel. De kortstaartsmaragdkolibrie Chlorostilbon poortmani heeft een zwarte snavel en een veel kortere staart en leeft hoger in de Andes. De koperkleurige smaragdkolibrie Chlorostilbon russatus in de Santa Marta en de Perijá is koperkleuriger, met een koperbronzen staart.
Leefgebied
Droog struweel, doornbos, open bos, bosranden, weiden met struiken, tuinen en parken, van zeeniveau tot ongeveer 2000 m in de droge dalen. Haalt nectar uit kleine bloemen in struiken en kruiden en vangt kleine insecten. Het komvormige nest zit laag in een struik; het vrouwtje broedt alleen op twee witte eieren.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Caribisch laagland in het noorden en in de drogere delen van de Magdalenavallei, plaatselijk in andere droge dalen. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos; meldingen uit Ecuador betreffen waarschijnlijk andere soorten. Buiten het gidsgebied in het noordwesten van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek bij bloeiende struiken in droog struweel en in tuinen in het noorden van Colombia en in de Magdalenavallei; let op de rode snavel.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt open en door de mens veranderd land goed.
Wetenschappelijke naam
Chlorostilbon gibsoni | (Fraser, 1840)
Fraser beschreef de soort in 1840 als Trochilus Gibsoni; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chlorostilbon werd in 1853 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks khlōros, 'groen', met stilbōn, 'glinsterend'. De soortnaam eert John Gibson (1815–1875), Engelse tuinbouwkundige van de orchideeënkwekerijen van Loddiges, die in 1836–1837 planten verzamelde in India. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Chicoral, Tolima, Colombia.