Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Kortstaartsmaragdkolibrie
Kortstaartsmaragdkolibrie | Chlorostilbon poortmani
Short-tailed Emerald | Esmeralda rabicorta | Esmeralda-de-cauda-curta
De kortstaartsmaragdkolibrie is een kleine smaragdkolibrie van de Oostelijke Andes van Colombia en de Andes van Venezuela. Zoals de naam zegt heeft hij een korte staart, die bij het mannetje bronsgroen is in plaats van blauwzwart. Hij leeft op middelhoge hoogte in bosranden, plantages en tuinen.
Geluid
Herhaalde korte tsip-roepjes en langere, dalende, klaaglijke tsjiew…tsjiew-tonen; de vermoedelijke zang, een lange reeks hoge tsiep-tonen, klinkt vooral in de natte tijd.
Opname: Bernabe Lopez-Lanus — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
7–8 cm, met een korte, rechte, zwarte snavel en een korte, licht gevorkte staart. Het mannetje is bronsgroen van boven, met een glinsterend groen voorhoofd en een glinsterend groene onderkant; de staart is glanzend bronsgroen. Het vrouwtje is dof bronsgroen van boven en grijs van onder; de middelste staartpennen zijn groen, de buitenste turquoise aan de basis, donkerblauw naar de punt en met lichtgrijze toppen. De vorm euchloris is iets groter, met een gouden tint op kruin en onderkant.
Verwarringssoorten
De westandessmaragdkolibrie Chlorostilbon melanorhynchus heeft een langere, blauwzwarte staart. De smalstaartsmaragdkolibrie Chlorostilbon stenurus heeft een langere, duidelijker gevorkte staart, bij het mannetje met zeer smalle buitenste staartpennen. De roodsnavelsmaragdkolibrie Chlorostilbon gibsoni heeft een rode snavel met een zwarte punt en leeft lager, in drogere streken.
Leefgebied
Het binnenste en de randen van vochtig bos, open bos en secundair bos, ook koffie- en bananenplantages, tuinen en weiden met bomen, daar vaak bij beekjes; meestal tussen 750 en 2200 m. Foerageert laag tot middelhoog bij kleine bloemen en vangt kleine insecten. Het komvormige nest zit laag in een struik; het vrouwtje broedt alleen op twee witte eieren.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de Oostelijke Andes: de nominaatvorm op de oostflank van Boyacá tot Meta, de vorm euchloris op de westflank zuidwaarts tot Huila en op de oostflank in Santander. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek bij bloeiende struiken langs bosranden, koffieplantages en tuinen op de hellingen van de Oostelijke Andes, bijvoorbeeld in Santander en Cundinamarca.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort komt ook in door de mens veranderd land voor, zoals schaduwkoffie en tuinen.
Wetenschappelijke naam
Chlorostilbon poortmani | (Bourcier, 1843)
Bourcier beschreef de soort in 1843 als Ornismya poortmani; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chlorostilbon werd in 1853 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Grieks khlōros, 'groen', met stilbōn, 'glinsterend'. De soortnaam eert de Franse ornitholoog en preparateur Théodore Poortman (1804–1863), aan wie Bourcier de soort in 1843 opdroeg. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Colombia.