Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Goudkraagsuikervogel
Goudkraagsuikervogel | Iridophanes pulcherrimus
Golden-collared Honeycreeper | Mielero collarejo | Saí-de-colar-dourado
De goudkraagsuikervogel is een kleine tangare van de bergbossen van de Andes, genoemd naar de goudgele band over de achterhals van het mannetje. Hij vormt een eigen geslacht, verwant aan de groene suikervogel en de suikervogels van het geslacht Cyanerpes. Hij leeft in de boomkronen, meestal alleen of in paren in gemengde groepen met tangaren.
Geluid
Hoge, dunne tsit-roepjes; een zang wordt weinig gehoord en is slecht beschreven.
Opname: Mitch Lysinger — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11–12 cm, met een vrij dunne, licht gebogen zwarte snavel. Het mannetje heeft een zwarte kop, keel en bovenrug, met een goudgele tot strokleurige band over de achterhals. Stuit en onderdelen zijn bleek opaalachtig groenblauw; vleugels en staart zijn zwart met blauwe randen. Het vrouwtje is olijfgroen met een vage gelige nekband, blauwgroene randen aan vleugels en staart en lichtere, geelgroene onderdelen. Jonge mannetjes lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de groene suikervogel Chlorophanes spiza is groter, glanzend blauwgroen met alleen een zwart masker en heeft een gele ondersnavel. Het vrouwtje van de blauwe pitpit Dacnis cayana is groen met een blauwe kop en heeft een kortere, rechte snavel. Vrouwtjes van de purpersuikervogel Cyanerpes caeruleus zijn gestreept op de onderdelen, hebben een okerkleurig gezicht en een langere, sterker gebogen snavel.
Leefgebied
Kronen en randen van vochtig bergbos en nevelwoud, ook oude secundaire groei, meestal tussen 1000 en 1800 m, plaatselijk hoger. Eet kleine vruchten, zoekt insecten op bladeren en takjes en bezoekt ook bloemen. Meestal alleen of in paren in gemengde groepen met tangaren. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de oostflank van de Oostelijke Andes, vooral in het zuiden, en in het zuidwesten op de Pacifische helling in Nariño. In Ecuador op de hele oostflank van de Andes en in het noorden ook op de westflank. In Peru op de oostflank van de Andes van het noorden tot in het zuidoosten. Niet bekend uit Bolivia en niet op de Galápagos. Het verspreidingsgebied ligt vrijwel geheel binnen het gidsgebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Op de oostflank in Ecuador langs bergwegen tussen ongeveer 1000 en 1700 m, bijvoorbeeld bij Sumaco en de Cordillera de Guacamayos, waar hij met gemengde tangarengroepen door de kronen trekt. In Peru langs de weg naar Manu.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Over het algemeen vrij schaars en gebonden aan een vrij smalle hoogtezone; ontbossing van de lagere bergbossen speelt plaatselijk een rol.
Wetenschappelijke naam
Iridophanes pulcherrimus | (Sclater, 1853)
Sclater beschreef de soort in 1853 als Dacnis pulcherrima; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Iridophanes werd in 1901 ingevoerd door Ridgway. De geslachtsnaam combineert Grieks iris, 'regenboog', met -phanēs, 'tonend'. De soortnaam is Latijn pulcherrimus, 'zeer fraai'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Colombia (Bogotá-balg).