Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Goudoogberghoningkruiper
Goudoogberghoningkruiper | Diglossa glauca
Golden-eyed Flowerpiercer | Pinchaflor ojidorado | Fura-flor-de-olho-dourado
De goudoogberghoningkruiper is een kleine, diep donkerblauwe berghoningkruiper met een goudgeel oog, van het vochtige bergbos op de oostflank van de Andes. Hij leeft lager dan de meeste verwanten en zoekt vaak met gemengde groepen tangaren door het bladerdak.
Geluid
De zang is een hoge, snelle, sissende reeks tonen; de roep is een fijn tsit.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12 cm, met een korte, opgewipte snavel met een haakje aan de punt. Geheel diep ultramarijn- tot donkerblauw, met zwartachtige teugels, voorhoofd en vleugels en een goudgeel oog. Het vrouwtje is iets doffer. Jongen zijn grijzer, met een donkerder oog.
Verwarringssoorten
De grijsblauwe berghoningkruiper Diglossa caerulescens is lichter, grijzer blauw en leeft meestal hoger. De maskerberghoningkruiper Diglossa cyanea is groter, met een zwart masker en een rood oog, en leeft hoger. De indigoberghoningkruiper Diglossa indigotica is helderder blauw, met een rood oog, en leeft op de westflank. Blauwe dacnissen (Dacnis) hebben een rechte, spitse snavel zonder haakje.
Leefgebied
Het binnenste en de randen van vochtig bergbos op de oostflank, meestal tussen ongeveer 1000 en 2400 m. Zoekt in het middelste en hoge deel van de bomen naar nectar en insecten, vaak in gemengde groepen. Het nest is een kom in een boom of struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de oostflank van de Andes in het zuiden. In Ecuador langs de oostflank van de Andes. In Peru langs de oostflank over vrijwel de hele lengte van het land. In Bolivia op de oostflank in La Paz en Cochabamba. Ontbreekt op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in gemengde groepen langs bergwegen op de oostflank, onder meer in de Yungas; let op een donkerblauw vogeltje met een licht oog.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Vrij algemeen in een groot verspreidingsgebied; ontbossing van de lagere hellingen is plaatselijk een bedreiging.
Wetenschappelijke naam
Diglossa glauca | Sclater & Salvin, 1876
Sclater & Salvin beschreef de soort in 1876 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Diglossa werd in 1832 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks diglōssos, 'met twee tongen' of 'tweetalig'. De soortnaam komt van Latijn glaucus (Grieks glaukos), 'blauwgrijs, zeegroen'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Nairapi, Bolivia.