Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Grijsblauwe berghoningkruiper
Grijsblauwe berghoningkruiper | Diglossa caerulescens
Bluish Flowerpiercer | Pinchaflor azulado | Fura-flor-azulado
De grijsblauwe berghoningkruiper is een egaal dofblauwe berghoningkruiper van het vochtige bergbos van de Andes. Anders dan de meeste verwanten zoekt hij zijn voedsel vooral in het bladerdak van het bos zelf en minder in struweel aan de bosrand. Met de licht gehaakte snavel prikt hij bloemen aan de zijkant open om de nectar te bereiken.
Geluid
De zang is een zacht, hoog, snel gekwetter van dunne tonen. De roep is een fijn tsit.
Opname: Peter de Rouw — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een vrij dunne snavel met een klein haakje aan de punt. Het hele kleed is dof grijsblauw, aan de onderzijde lichter en grijzer. Teugels en voorhoofd zijn zwartachtig, wat een klein, weinig opvallend masker geeft. Het oog is roodachtig tot oranje. De seksen zijn gelijk; het vrouwtje is soms iets doffer. Jonge vogels zijn grijzer en bruiner, met een olijfkleurige zweem.
Verwarringssoorten
De maskerberghoningkruiper Diglossa cyanea is helderder ultramarijnblauw, met een groot zwart masker en een rood oog, en leeft meestal hoger. De indigoberghoningkruiper Diglossa indigotica is kleiner en diep indigoblauw met een geel oog, en leeft op de westflank in Colombia en Ecuador. De goudoogberghoningkruiper Diglossa glauca is donkerder blauw met een opvallend geel oog en leeft lager op de oostflank. De witkopspitssnavel Conirostrum albifrons heeft een dunne, rechte snavel zonder haakje.
Leefgebied
Het binnenste en de randen van vochtig bergbos en nevelwoud, ruwweg tussen 1500 en 2700 m, plaatselijk hoger. Foerageert in middelste en hogere lagen van het bos, vaak in gemengde groepen met tangaren. Prikt bloemen open voor nectar en eet ook kleine bessen en insecten. Het nest is een kommetje in een struik of boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de Andesketens en in de Sierra de Perijá. In Ecuador vooral op de oostflank van de Andes. In Peru langs de oostflank over de hele lengte van het land. In Bolivia op de oostflank van de Andes in La Paz en Cochabamba. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de bergen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Volg gemengde groepen tangaren in het nevelwoud en let op een effen grijsblauwe vogel die in het bladerdak bloemen afwerkt. Bloeiende bomen aan bosranden en langs bergwegen trekken hem aan.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort komt verspreid en meestal in kleine aantallen voor; ontbossing van de bergflanken kan plaatselijk een rol spelen.
Wetenschappelijke naam
Diglossa caerulescens | (Sclater, 1856)
Sclater beschreef de soort in 1856 als Diglossopis caerulescens; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Diglossa werd in 1832 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks diglōssos, 'met twee tongen' of 'tweetalig'. De soortnaam komt van Latijn caerulescens, 'blauwachtig'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit omgeving van Caracas, Venezuela.