Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Maskerberghoningkruiper
Maskerberghoningkruiper | Diglossa cyanea
Masked Flowerpiercer | Pinchaflor enmascarado | Fura-flor-mascarado
De maskerberghoningkruiper is een helderblauwe berghoningkruiper met een zwart masker en een rood oog, van het hogere bergbos en de boomgrens in de Andes. Hij behoort tot de talrijkste berghoningkruipers van het gidsgebied en is vaak in kleine groepen aan bosranden te zien. Naast nectar, die hij met de gehaakte snavel uit de zijkant van bloemen haalt, eet hij veel bessen.
Geluid
De zang is een snel, ratelend gekwetter van hoge, wat schelle tonen, vaak lang volgehouden. De roep is een kort, hoog tsip.
Opname: GABRIEL LEITE — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14–15 cm, met een stevige snavel met een duidelijk haakje aan de punt. Het kleed is helder ultramarijn- tot kobaltblauw, op kruin en wenkbrauw vaak lichter en glanzender. Voorhoofd, teugels, de streek rond het oog en de wangen vormen een zwart masker. Het oog is helderrood. Vleugels en staart zijn zwartachtig met blauwe randen. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn dof grijs met een olijfkleurige zweem, zonder duidelijk masker en met een donkerder oog.
Verwarringssoorten
De grijsblauwe berghoningkruiper Diglossa caerulescens is doffer grijsblauw, met slechts een klein donker masker, en leeft meestal lager in het bladerdak van het bos. De indigoberghoningkruiper Diglossa indigotica en de goudoogberghoningkruiper Diglossa glauca zijn donkerder blauw met een geel oog en leven lager. De glansberghoningkruiper Diglossa lafresnayii en de zwarte berghoningkruiper Diglossa humeralis zijn grotendeels zwart. De blauwrugspitssnavel Conirostrum sitticolor heeft een zwarte kop en roestbruine onderdelen.
Leefgebied
Vochtig bergbos, nevelwoud, dwergbos aan de boomgrens, struweel aan bosranden, Polylepis-bosjes en de randen van páramo, ruwweg tussen 2000 en 3600 m. Leeft in paren of kleine groepen, vaak met gemengde groepen tangaren. Eet bessen, nectar en insecten. Het nest is een kommetje van mos en vezels in een struik of boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de Andesketens en in de Sierra de Perijá. In Ecuador op beide flanken van de Andes. In Peru langs de oostflank over de hele lengte van het land en plaatselijk op de westflank in het noorden. In Bolivia op de oostflank van de Andes in La Paz en Cochabamba en plaatselijk verder zuidelijk. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de bergen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs bergwegen die door nevelwoud en dwergbos bij de boomgrens lopen. De vogels laten zich vaak zien in bessendragende struiken aan de bosrand en roepen voortdurend.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Algemeen in het grootste deel van het verspreidingsgebied; de soort verdraagt verstoorde bosranden en secundair struweel goed.
Wetenschappelijke naam
Diglossa cyanea | (de Lafresnaye, 1840)
De Lafresnaye beschreef de soort in 1840 als Uncirostrum cyaneum; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Diglossa werd in 1832 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks diglōssos, 'met twee tongen' of 'tweetalig'. De soortnaam komt van Grieks kuaneos, 'donkerblauw'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.