Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Goulds violetoorkolibrie
Goulds violetoorkolibrie | Colibri coruscans
Sparkling Violetear | Colibrí rutilante | Beija-flor-de-orelha-violeta-grande
Goulds violetoorkolibrie is de grootste violetoorkolibrie en een van de meest verbreide kolibries van de Andes, van bosranden en struweel tot tuinen in de steden. Het mannetje zingt vrijwel de hele dag vanaf een open zitplaats en verdedigt bloemen fel tegen andere kolibries. Hij is een vaste bezoeker van voederflessen.
Geluid
De zang is een luide, metalige, ritmische reeks tonen, zoals tsjip-tsjuk, tsjip-tsjuk, die het mannetje urenlang vanaf een open tak herhaalt. Bij achtervolgingen droge, ratelende tonen. Het mannetje maakt baltsvluchten waarbij het opstijgt en met gespreide staart naar beneden komt.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een vrij lange, rechte, zwarte snavel. Glanzend groen, met een grote blauwviolette vlek die van onder het oog naar achteren loopt en onder de kin met die van de andere kant verbonden is. Midden op de buik zit een blauwviolette vlek. De staart is blauwgroen met een brede, donkerblauwe band voor de punt. De seksen zijn vrijwel gelijk; het vrouwtje is iets kleiner en doffer. Jonge vogels zijn doffer, met roodbruine randjes aan de veren.
Verwarringssoorten
De kleine violetoorkolibrie Colibri cyanotus is duidelijk kleiner, met een kleinere violette oorvlek die niet onder de kin doorloopt en zonder blauwe vlek op de buik. De witbuikvioletoorkolibrie Colibri serrirostris in Bolivia is kleiner, met witte onderstaartdekveren en zonder blauwe buikvlek. De bruine violetoorkolibrie Colibri delphinae is grijsbruin.
Leefgebied
Halfopen landschap in de Andes: bosranden, struweel, open bos, páramo-randen, akkerland met heggen, tuinen en parken, meestal tussen ongeveer 1200 en 3600 m, soms tot boven 4000 m. Bezoekt een breed scala aan bloemen, ook van aangeplante bomen zoals eucalyptus, en vangt insecten in de vlucht. Het nest is een bekertje op een laaghangende tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de cordilleras en in de Sierra Nevada de Santa Marta. In Ecuador in de inter-Andesdalen en op beide flanken. In Peru langs de hele Andes, op beide flanken en in de dalen. In Bolivia in de Andes en de dalen aan de oostkant. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes en het kustgebergte van Venezuela, op de tepuis van Venezuela, Guyana en het noorden van Brazilië, en in het noordwesten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In vrijwel elke tuin en elk park met bloeiende struiken in de Andessteden, zoals Bogotá, Quito en Cusco, en bij voederflessen van lodges. Luister naar het ritmische tsjip-tsjuk van een zingend mannetje.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Hij verdraagt door mensen gevormd landschap goed en heeft geprofiteerd van tuinen en aanplant.
Wetenschappelijke naam
Colibri coruscans | (Gould, 1846)
Gould beschreef de soort in 1846 als Trochilus (Petasophora) coruscans; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Colibri werd in 1824 ingevoerd door Spix. De geslachtsnaam is het Franse woord colibri, 'kolibrie'; de verdere herkomst van dat woord is onzeker, mogelijk uit een taal van het Caribisch gebied. De soortnaam is Latijn coruscans, 'flitsend, glinsterend'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Zuid-Amerika.