Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Bruine violetoorkolibrie
Bruine violetoorkolibrie | Colibri delphinae
Brown Violetear | Colibrí pardo | Beija-flor-marrom
De bruine violetoorkolibrie is een middelgrote, grijsbruine kolibrie met een violette oorvlek en een glanzende keelvlek, van bosranden en open bos op de lagere hellingen. Hij leeft zeer verspreid en zwerft rond naar bloeiende bomen, zodat hij op een plek nu eens talrijk is en dan weer ontbreekt. De mannetjes zingen in groepjes op vaste plekken.
Geluid
De mannetjes zingen in losse groepjes een eindeloos herhaalde reeks droge, schrapende tsjip-tonen vanaf een zitplaats in de middelste laag van het bos. De roep is een droog tsjit.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11–12 cm, met een korte, rechte, zwarte snavel. Dof grijsbruin van boven en grijsbruin van onder, met een violetblauwe vlek achter het oog en een glanzend groene tot blauwe vlek midden op de keel. Een lichte, geelbruine baardstreep omlijst de keel. De stuit heeft roodbruine randjes. De staart is bronsachtig met een donkere band voor de punt. De seksen zijn vrijwel gelijk. Jonge vogels hebben meer roodbruine randjes en een kleinere keelvlek.
Verwarringssoorten
Door de grijsbruine kleur met violette oorvlek nauwelijks te verwarren. De bruine incakolibrie Coeligena wilsoni is ook bruin, maar heeft een veel langere snavel en witte vlekken opzij van de borst, zonder violette oorvlek. Heremietkolibries zoals de groene heremietkolibrie Phaethornis guy hebben een lange, gebogen snavel en een gestreepte kop.
Leefgebied
Randen van vochtig bos, open en secundair bos, plantages met schaduwbomen zoals koffie, en open plekken met bloeiende bomen, meestal tussen ongeveer 400 en 1800 m, plaatselijk tot 2500 m en lager. Bezoekt vaak bloeiende bomen, zoals Inga en Erythrina, hoog in het bladerdak, en daarnaast lagere bloemen en voederflessen. Vangt ook insecten in de vlucht.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de hellingen van alle drie de cordilleras, aan de Pacifische kant en in de Sierra Nevada de Santa Marta. In Ecuador op beide flanken van de Andes. In Peru langs de oostflank van de Andes. In Bolivia op de oostflank van de Andes. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Guatemala en Belize door Midden-Amerika naar Venezuela, Trinidad, de Guyana's en plaatselijk in Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bij voederflessen van lodges op de lagere hellingen en in koffieplantages met schaduwbomen. Een groepje zingende mannetjes is te vinden door op het herhaalde tsjip-geluid te letten; vogels zitten dan vaak op een kale tak in de middelste laag.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort leeft in een groot gebied en gebruikt ook bosranden, secundair bos en plantages.
Wetenschappelijke naam
Colibri delphinae | (Lesson, 1839)
Lesson beschreef de soort in 1839 als Ornismya Delphinae; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Colibri werd in 1824 ingevoerd door Spix. De geslachtsnaam is het Franse woord colibri, 'kolibrie'; de verdere herkomst van dat woord is onzeker, mogelijk uit een taal van het Caribisch gebied. De soortnaam verwijst waarschijnlijk naar Delphine d'Albémar, de tragische heldin van de roman 'Delphine' (1802) van Madame de Staël; Lesson gaf zelf geen uitleg. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.