Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Kleine violetoorkolibrie
Kleine violetoorkolibrie | Colibri cyanotus
Lesser Violetear | Colibrí oreja violeta menor | Beija-flor-de-orelha-violeta-pequeno
De kleine violetoorkolibrie is een groene kolibrie met een violetblauwe oorvlek, van bosranden, open plekken en tuinen in de middelste hoogten van de Andes. Hij werd vroeger samen met de Mexicaanse vorm als één soort beschouwd. Het mannetje zingt urenlang vanaf een open tak.
Geluid
De zang is een eindeloos herhaalde reeks droge, metalige tonen, zoals tsjip-tsjip, tsjip-tsjip, vanaf een open zitplaats, vaak het hele jaar door. De roep is een droog tsjit.
Opname: Johan Chaves — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm, met een rechte, zwarte snavel van gemiddelde lengte. Glanzend groen, met een violetblauwe vlek van onder het oog naar de oorstreek, die niet onder de kin doorloopt. De keel en borst zijn glanzend groen, zonder violet en zonder blauwe vlek op de buik. De staart is blauwgroen met een donkere band voor de punt. Het vrouwtje is doffer, met een kleinere oorvlek. Jonge vogels hebben roodbruine randjes aan de veren.
Verwarringssoorten
Goulds violetoorkolibrie Colibri coruscans is duidelijk groter, met een grotere violette vlek die onder de kin doorloopt en een blauwviolette vlek op de buik; hij leeft gemiddeld hoger en in opener terrein, maar beide komen samen voor. De witbuikvioletoorkolibrie Colibri serrirostris in Bolivia heeft witte onderstaartdekveren en violet op de kin. De bruine violetoorkolibrie Colibri delphinae is grijsbruin.
Leefgebied
Randen van vochtig bergbos, open plekken, struweel, oud secundair bos, koffieplantages, tuinen en weiden met verspreide bomen, meestal tussen ongeveer 1000 en 3000 m. Bezoekt bloemen op alle hoogten en voederflessen en vangt kleine insecten in de vlucht. Het nest is een bekertje op een laaghangende tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de cordilleras, in de Serranía de Perijá en in de Sierra Nevada de Santa Marta. In Ecuador op beide flanken van de Andes. In Peru langs de Andes, vooral op de oostflank. In Bolivia op de oostflank van de Andes. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de bergen van Costa Rica en Panama en in de Andes en het kustgebergte van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bij voederflessen en bloeiende struiken bij lodges in het bergbos en aan bosranden langs wegen op de middelste hoogten. Luister naar het herhaalde tsjip-tsjip van een zingend mannetje op een kale tak.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd als afzonderlijke soort. De vroegere, ruimere soort waarin hij werd opgenomen, gold als wereldwijd niet bedreigd. Hij verdraagt bosranden, plantages en tuinen goed.
Wetenschappelijke naam
Colibri cyanotus | (Bourcier, 1843)
Bourcier beschreef de soort in 1843 als Trochilus cyanotus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Colibri werd in 1824 ingevoerd door Spix. De geslachtsnaam is het Franse woord colibri, 'kolibrie'; de verdere herkomst van dat woord is onzeker, mogelijk uit een taal van het Caribisch gebied. De soortnaam combineert Grieks kuanos, 'donkerblauw', met ous, ōtos, 'oor': 'blauwoor'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Caracas, Venezuela.