Alle soorten › Zangvogels › Tirannen › Grijsborstfeetiran
Grijsborstfeetiran | Lathrotriccus griseipectus
Grey-breasted Flycatcher | Mosquero pechigrís | Enferrujado-de-peito-cinza
De grijsborstfeetiran is een kleine tiran van de onderlaag van droog en halfvochtig bos in het Tumbes-gebied van West-Ecuador en Noordwest-Peru. Een witte bril en een grijze borst onderscheiden hem van de andere kleine tirannen in dat bos. De soort komt alleen in het gidsgebied voor en is afhankelijk van de resterende bossen in deze sterk ontboste regio.
Geluid
Een snelle, wat schorre reeks van enkele tonen en een kort, droog pit. Roept vooral in het regenseizoen veel.
Opname: Mitch Lysinger — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12,5 cm. De kruin en de kop zijn grijs, de rug grijsolijf. Een witte vlek voor het oog en een witte oogring vormen samen een duidelijke bril. De vleugels zijn donker met twee brede, witachtige vleugelstrepen. De keel is witachtig, de borst grijs en de buik witachtig met een lichtgele zweem. De bovensnavel is donker, de ondersnavel licht. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De tumbespiewie Contopus punensis is groter, zit rechtop op open takken, heeft geen oogring en minder duidelijke vleugelstrepen. De beukenfeetiran Empidonax virescens komt alleen in de noordelijke winter voor, is groener van boven, met een minder grijze borst en langere handpennen. De roesttiran Myiophobus fasciatus is bruiner, met een gestreepte borst en beige vleugelstrepen, en leeft in open struikgewas.
Leefgebied
Onderlaag en lagere middenlaag van droog en halfvochtig loofbos, vochtiger bos in ravijnen en oud secundair bos, van het laagland tot ongeveer 1700 m. Zit op een lage tak in de schaduw en vangt insecten in korte uitvallen naar bladeren of in de lucht. Leeft solitair of in paren. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Ecuador: in het westen, vooral van Manabí zuidwaarts tot El Oro en Loja. Peru: in het noordwesten, in Tumbes, Piura, Lambayeque en het westen van Cajamarca. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. De soort is endemisch voor de Tumbes-regio en komt dus alleen in het gidsgebied voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de onderlaag van loofbos in het zuidwesten van Ecuador of in Tumbes in Peru naar een kleine tiran met een grijze borst en een witte bril; in het regenseizoen roept hij vaak.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd volgens de huidige beoordeling, maar het bos in het Tumbes-gebied is grotendeels gekapt of door geiten en vee begraasd, en de soort is afhankelijk van de resterende bosgebieden.
Wetenschappelijke naam
Lathrotriccus griseipectus | (Lawrence, 1869)
Lawrence beschreef de soort in 1869 als Empidonax griseipectus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Lathrotriccus werd in 1986 ingevoerd door Lanyon & Lanyon. De geslachtsnaam komt van Grieks lathrios, 'heimelijk, verborgen', en triccus, 'klein vogeltje'; volgens de beschrijvers (W. en S. Lanyon, 1986) slaat 'verborgen' niet op het gedrag van de vogel, maar op zijn onopgemerkte plaats binnen het geslacht Empidonax. De soortnaam komt van nieuw-Latijn griseus, 'grijs', en Latijn pectus, 'borst'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Isla Puná, Ecuador.