Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Grijsborstmiersluiper
Grijsborstmiersluiper | Epinecrophylla haematonota
Rufous-backed Stipplethroat | Hormiguerito dorsirrojo | Choquinha-de-garganta-carijó
De grijsborstmiersluiper is een miersluiper van de onderlaag van het westelijke Amazonegebied, met een roodbruine rug en een wit gestippelde keel. In de huidige indeling omvat hij ook vormen die eerder als aparte soorten werden gezien. Hij zoekt voedsel in hangende dode bladeren, meestal in gemengde groepen.
Geluid
De zang is een korte reeks hoge, ijle fluittonen die in toonhoogte dalen. De roep is een droog, kort tsjik.
Opname: GABRIEL LEITE — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11 cm. Het mannetje heeft een olijfbruine kop, een roodbruine rug en stuit, en zwartachtige vleugeldekveren met geelbruine stippen. De keel is zwart met witte stippels, borst en flanken zijn grijs. Het vrouwtje heeft een okerkleurige keel en borst zonder zwart. De staart is bruin en de iris donker.
Verwarringssoorten
De roodstaartmiersluiper Epinecrophylla erythrura is groter, met een roodbruine staart. De zwartkeelmiersluiper Epinecrophylla ornata heeft een grijzere kop en onderzijde en witte vleugelstippen; het vrouwtje heeft een zwartachtige, wit gestippelde keel. De heuvelmiersluiper Epinecrophylla spodionota leeft hoger, in voetheuvelbos, en heeft een olijfbruine rug zonder roodbruin. De witoogmiersluiper Epinecrophylla leucophthalma heeft een lichte iris.
Leefgebied
Onderlaag van vochtig laaglandregenwoud op terra firme, plaatselijk in de voetheuvels tot ongeveer 900 m. Zoekt in paren met gemengde groepen van de onderlaag en hangt daarbij aan trossen dode bladeren om geleedpotigen te vinden. Het nest is een bol van dode bladeren met een ingang opzij, laag in de vegetatie.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het zuidoosten. Ecuador: in het oostelijke laagland. Peru: over een groot deel van het Amazonegebied. Bolivia: plaatselijk in het noorden. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela en het westen van het Braziliaanse Amazonegebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek gemengde groepen in de onderlaag van terra-firmebos, bijvoorbeeld langs paden in het oosten van Ecuador of het noordoosten van Peru, en let op vogels die dode bladeren doorzoeken.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Vrij algemeen in uitgestrekte bossen; plaatselijk in achteruitgang door ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Epinecrophylla haematonota | (Sclater, 1857)
Sclater beschreef de soort in 1857 als Formicivora haematonota; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Epinecrophylla werd in 2006 ingevoerd door Isler & Brumfield. De geslachtsnaam combineert Grieks epi, 'op', nekros, 'dood', en phullon, 'blad', naar het foerageren in dode, hangende bladeren. De soortnaam komt van Grieks haima, 'bloed', en nōtos, 'rug', naar de roodbruine rug. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Chamicuros, Loreto, Peru.