Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Witoogmiersluiper
Witoogmiersluiper | Epinecrophylla leucophthalma
White-eyed Stipplethroat | Hormiguerito ojiblanco | Choquinha-de-olho-branco
De witoogmiersluiper is een kleine, bruine miersluiper van de onderste lagen van het Amazone-regenwoud ten zuiden van de Amazone. Net als zijn verwanten is hij gespecialiseerd in het doorzoeken van hangende trossen dode bladeren. In het gidsgebied leeft hij in het midden en zuiden van Peru en in het noorden van Bolivia.
Geluid
De zang is een reeks hoge, dunne, gefloten tonen die licht in toonhoogte dalen. De roep is een kort, scherp tsjiek.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11 cm, met een vrij korte staart en een lichte iris. Het mannetje is boven warmbruin, met een roodbruine rug en zwarte vleugeldekveren met geelbruine stippen. De keel is zwart met fijne witte stippels, de borst grijs en de buik bruinachtig. Het vrouwtje mist de zwarte keel: keel en borst zijn effen okerkleurig. Beide seksen hebben de lichte iris.
Verwarringssoorten
De zwartkeelmiersluiper Epinecrophylla ornata heeft een grijzere kop en onderzijde, witte vleugelstippen en een donkere iris; het vrouwtje heeft een zwartachtige, wit gestippelde keel. De grijsborstmiersluiper Epinecrophylla haematonota heeft een donkere iris en een feller roodbruine rug. De witflankmiersluiper Myrmotherula axillaris mist de roodbruine rug en zoekt niet gericht in dode bladeren.
Leefgebied
Onderlaag van vochtig laaglandregenwoud op terra firme en overgangsbos, plaatselijk met bamboe, tot ongeveer 1000 m. Zoekt in paren met gemengde groepen van de onderlaag en onderzoekt hangende dode bladeren op geleedpotigen. Het nest is een bolvormig bouwsel van dode bladeren met een ingang opzij, laag in de vegetatie.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Peru: in het midden en zuiden van het Amazonegebied, ten zuiden van de Amazone. Bolivia: in het noorden. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het Braziliaanse Amazonegebied ten zuiden van de Amazone.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Volg gemengde groepen in de onderlaag van terra-firmebos in Madre de Dios of het noorden van Bolivia en let op vogels die aan trossen dode bladeren hangen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is wijdverbreid, maar afhankelijk van aaneengesloten bos en gaat achteruit waar het bos verdwijnt.
Wetenschappelijke naam
Epinecrophylla leucophthalma | (Pelzeln, 1868)
Pelzeln beschreef de soort in 1868 als Formicivora leucophthalma; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Epinecrophylla werd in 2006 ingevoerd door Isler & Brumfield. De geslachtsnaam combineert Grieks epi, 'op', nekros, 'dood', en phullon, 'blad', naar het foerageren in dode, hangende bladeren. De soortnaam komt van Grieks leukos, 'wit', en ophthalmos, 'oog', naar de lichte iris. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Salto do Girão, Rio Madeira, Rondônia, Brazilië.