Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Marmerkeelmiersluiper
Marmerkeelmiersluiper | Epinecrophylla fulviventris
Checker-throated Stipplethroat | Hormiguerito barbiescamado | Choquinha-de-garganta-xadrez
De marmerkeelmiersluiper is een kleine, bruingrijze miersluiper van het vochtige bos ten westen van de Andes, die zich toelegt op het doorzoeken van dode bladeren die in ranken blijven hangen. Hij dankt zijn naam aan de zwart-wit geblokte keel van het mannetje. Paren en familiegroepen trekken vaak mee met gemengde groepen in de ondergroei.
Geluid
De zang is een dalende reeks hoge, afgebroken tonen met wisselend tempo en volume. Roepen zijn een snel ratelen en een hoog piek.
Opname: Sue Riffe — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm, met een vrij korte, roodbruine staart. Kruin en bovendelen zijn grijsbruin; de donkere vleugeldekveren hebben lichte, bruingele toppen die twee rijen stippen vormen. Het mannetje heeft een grijzig gezicht en een zwarte keel met grote witte vlekken, die samen een geblokt patroon vormen; de borst is grijs en de buik bruingeel. Het vrouwtje heeft een bruingeel gezicht en een bruingele keel zonder zwart.
Verwarringssoorten
De witflankmiersluiper Myrmotherula axillaris heeft witte flankpluimen; het mannetje is zwart en grijs, met een egaal zwarte keel en borst. Het mannetje van de leigrijze miersluiper Myrmotherula schisticolor is leigrijs met een zwarte keel en borst, het vrouwtje egaal okerbruin van onder; hij leeft vooral hoger, in de voetheuvels. De Pacifische miersluiper Myrmotherula pacifica is zwart-wit gestreept (mannetje) of heeft een oranjebruine kop (vrouwtje).
Leefgebied
De ondergroei en middenlaag van vochtig, altijdgroen laagland- en voetheuvelbos en aangrenzend ouder secundair bos, vooral bij dichte lianen waarin dode bladeren blijven hangen; in Colombia meestal tot 1200 m, plaatselijk tot 2000 m, in Ecuador tot ongeveer 900 m. Doorzoekt in paren of familiegroepen dode bladeren en ander opgehoopt afval naar kakkerlakken, krekels, sabelsprinkhanen en spinnen, vaak in gemengde groepen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het laagland van de Pacifische kust en in het noorden, oostwaarts tot de Magdalenavallei. In Ecuador in het westelijke laagland en de voetheuvels, zuidwaarts tot vlak bij de grens met Peru. In Peru niet met zekerheid vastgesteld. Komt niet voor in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Honduras tot Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in vochtig bos van de Chocó-regio, bijvoorbeeld in het laagland van Esmeraldas of langs de Pacifische kust van Colombia, in gemengde groepen in de ondergroei naar een kleine vogel die in een bos dode bladeren duikt.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand neemt vermoedelijk af door bosverlies, maar de soort heeft een groot verspreidingsgebied en komt in verschillende beschermde gebieden voor.
Wetenschappelijke naam
Epinecrophylla fulviventris | (Lawrence, 1862)
Lawrence beschreef de soort in 1862 als Myrmetherula fulviventris; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Epinecrophylla werd in 2006 ingevoerd door Isler & Brumfield. De geslachtsnaam combineert Grieks epi, 'op', nekros, 'dood', en phullon, 'blad', naar het foerageren in dode, hangende bladeren. De soortnaam komt van Latijn fulvus, 'roestbruin, geelbruin', en venter, 'buik', naar de geelbruine buik. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Lion Hill (Panamakanaalgebied), Panama.