Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Heuvelmiersluiper
Heuvelmiersluiper | Epinecrophylla spodionota
Foothill Stipplethroat | Hormiguerito submontano | Choquinha-do-sopé
De heuvelmiersluiper is de Epinecrophylla van de voetheuvels op de oostflank van de Andes. Hij leeft hoger dan zijn verwanten in het laagland, in de onderlaag van vochtig bos op de hellingen. Net als zij zoekt hij voedsel in hangende dode bladeren.
Geluid
De zang is een reeks hoge, dunne tonen die iets in toonhoogte dalen. De roep is een kort, scherp tsjiek.
Opname: Paul Driver — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11 cm. Het mannetje is boven olijfbruin, met zwartachtige vleugeldekveren met geelbruine stippen. De keel is zwart met witte stippels, borst en buik zijn grijs en de flanken olijfbruin. Het vrouwtje heeft een effen geelbruine tot okerkleurige keel en borst. De staart is bruin.
Verwarringssoorten
De grijsborstmiersluiper Epinecrophylla haematonota leeft lager, in het laagland, en heeft een roodbruine rug. De zwartkeelmiersluiper Epinecrophylla ornata heeft een grijze kop, een roodbruine (onder)rug en witte vleugelstippen, en leeft meestal lager. De roodstaartmiersluiper Epinecrophylla erythrura heeft een roodbruine rug en staart.
Leefgebied
Onderlaag van vochtig voetheuvelbos en lager bergregenwoud op de oostflank van de Andes, ongeveer tussen 600 en 1400 m. Reist in paren mee met gemengde groepen en doorzoekt hangende dode bladeren op insecten en spinnen. Het nest is weinig beschreven; vermoedelijk een bol van dode bladeren zoals bij verwanten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: op de oostflank van de Andes, vooral in het zuiden. Ecuador: langs de hele oostflank van de Andes. Peru: langs de oostflank zuidwaarts tot in het midden van het land. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Volg gemengde groepen in de onderlaag van voetheuvelbos langs wegen en paden op de oostflank, bijvoorbeeld in het noordoosten of zuidoosten van Ecuador, rond 700–1300 m.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een smal hoogtebereik en is gevoelig voor ontbossing van de voetheuvels.
Wetenschappelijke naam
Epinecrophylla spodionota | (Sclater & Salvin, 1880)
Sclater & Salvin beschreef de soort in 1880 als Myrmotherula spodionota; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Epinecrophylla werd in 2006 ingevoerd door Isler & Brumfield. De geslachtsnaam combineert Grieks epi, 'op', nekros, 'dood', en phullon, 'blad', naar het foerageren in dode, hangende bladeren. De soortnaam komt van Grieks spodios, 'asgrijs', en nōtos, 'rug', naar de grijze rug. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Sarayacu, Pastaza, Ecuador.