Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Grijsborstsabelvleugel
Grijsborstsabelvleugel | Campylopterus largipennis
Grey-breasted Sabrewing | Alasable pechigrís | Asa-de-sabre-cinza
De grijsborstsabelvleugel is een grote, effen gekleurde kolibrie van het Amazonelaagland, groen van boven en grijs van onder, met witte staarthoeken. Bij het mannetje zijn de schachten van de buitenste handpennen verbreed en gebogen, waaraan de sabelvleugels hun naam danken. De vogels in het gidsgebied behoren tot de westelijke vorm aequatorialis; de indeling van de groep is in beweging.
Geluid
Een luide, scherpe tsjip, vaak herhaald. De zang is een snelle reeks piepende en tjilpende tonen vanaf een zitplaats in het lagere bos.
Opname: Wim Jacobs — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een vrij lange, licht gebogen, zwarte snavel. De bovendelen zijn glanzend groen, de onderdelen egaal grijs. Achter het oog zit een klein wit vlekje. De middelste staartpennen zijn donkergroen, de buitenste blauwzwart met grote witte punten, die in de vlucht als witte staarthoeken opvallen. De seksen lijken op elkaar; het mannetje heeft verbrede schachten aan de buitenste handpennen.
Verwarringssoorten
Het vrouwtje van de naposabelvleugel Campylopterus villaviscensio is kleiner, met kleinere, grijze staartpunten, en leeft hoger, in de voetheuvels. Het vrouwtje van de vorkstaartbosnimf Thalurania furcata is kleiner, met een kortere, rechte snavel en een licht gevorkte staart met kleine witte punten. Het vrouwtje van de witnekkolibrie Florisuga mellivora heeft een geschubde, blauwgroene keel en borst en een witte buik.
Leefgebied
Het binnenste en de randen van vochtig laaglandbos, zowel terra firme als várzea, vooral langs beken en rivieren, ook bosranden en oud secundair bos, tot ongeveer 1000 m. Foerageert langs een vaste route langs bloemen in de onderste en middelste lagen, onder meer van Heliconia, en vangt insecten. Het nest is een kom van mos en plantenvezels op een tak of liaan boven een beek.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Amazonelaagland in het zuidoosten. In Ecuador en Peru in het laagland ten oosten van de Andes. In Bolivia in het noordelijke laagland. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela, de Guyana's en het Amazonegebied van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs beken en bosranden in het laagland, bijvoorbeeld bij lodges langs de Napo in Ecuador of in Madre de Dios in Peru. Let op de witte staarthoeken als hij langs de rand van een open plek vliegt.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is zeer groot; ontbossing tast het leefgebied plaatselijk aan.
Wetenschappelijke naam
Campylopterus largipennis | (Boddaert, 1783)
Boddaert beschreef de soort in 1783 als Trochilus largipennis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Campylopterus werd in 1827 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam combineert Grieks kampulos, 'gebogen', met pteron, 'vleugel', naar de verdikte, gebogen schachten van de buitenste handpennen. De soortnaam combineert Latijn largus, 'ruim', met penna, 'veer, vleugel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.