Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Grijsborstsierragors
Grijsborstsierragors | Geospizopsis plebejus
Ash-breasted Sierra Finch | Yal plebeyo | Tico-tico-serrano-de-peito-cinza
De grijsborstsierragors is een kleine, egaal grijze sierragors van het open hooggebergte, van Ecuador tot Bolivia. Hij leeft in groepen in grasland, op akkers en op rotsige hellingen en is in grote delen van de puna een van de talrijkste vinken. Door zijn grijze, gestreepte kleed valt hij tussen stenen en graspollen weinig op.
Geluid
De zang is een korte, droge, zoemende triller of een reeks schorre tonen, vaak vanaf een steen of in vlucht. De roep is een dun tsiep.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12 cm, met een kleine, spitse, donkere snavel. Het mannetje is grijs van boven met donkere strepen op de rug, heeft een asgrijze borst en een witachtige buik. Het vrouwtje is bruiner, met een gestreepte rug en een licht gestreepte borst. Jonge vogels zijn bruin en sterk gestreept, ook van onderen.
Verwarringssoorten
De loodkleurige sierragors Geospizopsis unicolor is groter; het mannetje is egaal loodgrijs zonder strepen en het vrouwtje is sterker gestreept. De bandstaartsierragors Rhopospina alaudina heeft een witte band in de staart en een gele tot oranje snavel. De witstaartcatamenia Catamenia analis heeft een witte band in de staart, een gelige snavel en een kastanjebruine anaalstreek. De bruingrijze catamenia Catamenia inornata is groter, met een roze snavel en een kastanjebruine anaalstreek.
Leefgebied
Puna en páramo, droog grasland met verspreide struiken, rotsige hellingen, akkers en terrassen, ruwweg tussen 2500 en 4800 m. Zoekt in groepen op de grond naar zaden. Het nest is een kom van gras, verscholen in een graspol of tussen stenen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador plaatselijk langs de Andes, vooral in drogere delen van de inter-Andesdalen en op de páramo. In Peru wijdverbreid in het hooggebergte. In Bolivia in de Andes en op het altiplano. Ontbreekt in Colombia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het noorden van Chili en het noordwesten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk op de puna en langs akkers in het hooggebergte naar groepjes kleine, grijze vinken die van de grond opvliegen; ze mengen zich vaak met andere sierragorzen en saffraangorzen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Wijdverbreid en algemeen; verdraagt begraasd grasland en kleinschalige landbouw.
Wetenschappelijke naam
Geospizopsis plebejus | (Tschudi, 1844)
Tschudi beschreef de soort in 1844 als Phrygilus plebejus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Geospizopsis werd in 1856 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam combineert het geslacht Geospiza met Grieks opsis, 'uiterlijk': lijkend op Geospiza. De soortnaam komt van Latijn plebeius, 'gewoon, alledaags', naar het eenvoudige grijze verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Junín, Peru.