Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Loodkleurige sierragors
Loodkleurige sierragors | Geospizopsis unicolor
Plumbeous Sierra Finch | Yal plomizo | Tico-tico-serrano-plúmbeo
De loodkleurige sierragors is een middelgrote, gedrongen vink van het open hooggebergte, van Colombia tot Bolivia. Mannetje en vrouwtje verschillen sterk: het mannetje is egaal loodgrijs, het vrouwtje bruin en zwaar gestreept. Hij leeft hoger dan de meeste andere sierragorzen, tot dicht bij de sneeuwgrens.
Geluid
De zang is een korte reeks zoemende, insectachtige tonen, vaak gevolgd door een droge triller, soms in een korte zangvlucht. De roep is een kort, metaalachtig tsjip.
Opname: Cristian Pinto — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15 cm, met een spitse, kegelvormige, donkergrijze snavel. Het mannetje is geheel egaal leigrijs tot loodgrijs, iets lichter op de buik, zonder strepen; de vleugel- en staartpennen zijn donkerder grijs. Het vrouwtje is grijsbruin van boven en roomwit van onderen, overal zwaar donkerbruin gestreept, ook op borst en flanken. Jonge vogels lijken op het vrouwtje; jonge mannetjes zijn een tijd grijs met resten van strepen.
Verwarringssoorten
De grijsborstsierragors Geospizopsis plebejus is kleiner, met een gestreepte rug en een witachtige buik. De leikleurige musgors Haplospiza rustica is kleiner en donkerder grijs, met een dunnere, spitsere snavel, en leeft in bergbos. De bruingrijze catamenia Catamenia inornata heeft een roze snavel en een kastanjebruine anaalstreek. Het vrouwtje lijkt op gestreepte vrouwtjes van saffraangorzen Sicalis, maar mist elke gele tint.
Leefgebied
Páramo, jalca en puna, grasland met rotsen, puinhellingen en randen van moerassige plekken, ruwweg tussen 3000 en 4800 m, plaatselijk hoger. Zoekt alleen of in groepjes op de grond naar zaden en kleine insecten. Het nest is een kom van gras, verscholen in een graspol of tussen stenen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het hooggebergte van alle drie de Andesketens en in de Sierra Nevada de Santa Marta. In Ecuador langs de hele Andes op de páramo. In Peru wijdverbreid in het hooggebergte. In Bolivia in de Andes en op het altiplano. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van Venezuela, het noorden van Chili en in Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk op de páramo en de puna naar grijze vinken die van tussen de graspollen of stenen opvliegen; de grijze mannetjes en de gestreepte vrouwtjes zitten vaak in dezelfde groep.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Wijdverbreid en plaatselijk algemeen; het hooggebergte waar hij leeft, wordt weinig omgezet in landbouwgrond.
Wetenschappelijke naam
Geospizopsis unicolor | (d'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye, 1837)
D'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye beschreef de soort in 1837 als Emberiza unicolor; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Geospizopsis werd in 1856 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam combineert het geslacht Geospiza met Grieks opsis, 'uiterlijk': lijkend op Geospiza. De soortnaam komt van Latijn unicolor, 'eenkleurig', naar het egaal loodgrijze mannetje. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Tacora, Tacna, Peru.