Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Intitangare
Intitangare | Heliothraupis oneilli
Inti Tanager | Tangara inti | Sanhaço-inti
De intitangare werd pas in 2021 beschreven, als enige soort van een nieuw geslacht. De naam verwijst naar Inti, het Quechua-woord voor zon, vanwege het gele kleed. Hij is een van de weinige tangaren die echt trekken: hij broedt in de regentijd in een droog dal in Bolivia en verspreidt zich daarna over de bamboerijke oostflank van de Andes tot in Peru.
Geluid
Beide seksen zingen een luide, karakteristieke zang van heldere tonen. Hij zingt vaak pas laat in de ochtend en tot in de warmste uren van de dag, lang na het ochtendkoor van de meeste andere vogels.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
Ongeveer 15 cm, met een stevige, zalmroze snavel. Het mannetje is grotendeels kanariegeel, iets olijfkleuriger op rug en vleugels, met een brede zwarte wenkbrauwstreep en een korte, borstelige kuif die het kan opzetten. Het vrouwtje is eveneens grotendeels geel met een roze tot oranje snavel, maar mist de zwarte wenkbrauwstreep en de kuif. Beide seksen hebben gele ondervleugeldekveren. Het jeugdkleed is weinig bekend.
Verwarringssoorten
De zalmroze snavel en, bij het mannetje, de zwarte wenkbrauwstreep onderscheiden hem van andere gele vogels in zijn gebied. Het vrouwtje van de levertangare Piranga flava is groter en olijfkleuriger, met een donkere snavel. De goudkaptangare Thlypopsis ruficeps is kleiner, met een roestbruine kop en een donkere snavel. De gewone saffraangors Sicalis flaveola heeft een oranje voorhoofd en een korte snavel, en zoekt voedsel op de grond in open terrein.
Leefgebied
Broedt in halfloofverliezend bos met bamboe (Guadua) in een droog dal tussen de Andesketens; buiten de broedtijd in de overgangszone tussen laaglandregenwoud en bergbos op de oostflank, vaak in bamboebestanden, ruwweg tussen 800 en 1600 m. Het voedsel bestaat waarschijnlijk uit insecten en vruchten. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Bolivia broedt hij in het Machariapodal ten noorden van Apolo (La Paz). Buiten de broedtijd verspreidt hij zich over de lagere oostflank van de Andes tot in het zuidoosten van Peru, onder meer langs de Kosñipata-weg in Cusco. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Wintergast (ca. okt–mrt)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek buiten de broedtijd, ongeveer april–oktober, in bamboerijk bos langs het lagere deel van de Kosñipata-weg; in de regentijd broedt hij in het Machariapodal in Bolivia. Luister juist laat op de ochtend naar de luide zang.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd volgens de huidige beoordeling, maar de stand, de trend en de verspreiding zijn nog vrijwel onbekend; er is gepleit voor de categorie onvoldoende gegevens. Het bekende broedgebied in Bolivia is klein.
Wetenschappelijke naam
Heliothraupis oneilli | Lane, Aponte J, Rheindt, Rosenberg, Schmitt & Terrill, 2021
Lane, Aponte J, Rheindt, Rosenberg, Schmitt & Terrill beschreef de soort in 2021 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Heliothraupis werd in 2021 ingevoerd door Lane, Burns, Klicka & Price-Waldman. De geslachtsnaam komt van Grieks hēlios, 'zon', en thraupis, een klein vogeltje, naar het oranjegele verenkleed en de Inca-zonnegod Inti. De soortnaam eert de Amerikaanse ornitholoog John P. O'Neill, die onder meer Wetmorethraupis sterrhopteron beschreef. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit (volgens de beschrijving).