Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Oranjekeeltangare
Oranjekeeltangare | Wetmorethraupis sterrhopteron
Orange-throated Tanager | Tangara golinaranja | Sanhaço-de-garganta-laranja
De oranjekeeltangare is een grote, zwart-blauw-oranje tangare met een klein verspreidingsgebied in de heuvels rond de Cordillera del Cóndor en de middenloop van de Marañón, op de grens van Ecuador en Peru. Ze werd pas in 1963 beschreven en is de enige soort van het geslacht Wetmorethraupis. Paartjes en kleine groepjes leven in het bladerdak van vochtig voetheuvelbos.
Geluid
Groepjes laten heldere, doordringende roepen en korte reeksen hoge tonen horen, vaak hoog in het bladerdak.
Opname: Peter de Rouw — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
18 cm, met een vrij dikke, donkere snavel. Kop, rug en staart zijn zwart; de vleugels en schouders zijn violetblauw. Keel en bovenborst zijn helder oranje, de rest van de onderdelen geel tot geelbruin. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
In haar gebied heeft geen andere tangare deze combinatie van een zwarte rug, blauwe vleugels en een oranje keel. Het mannetje van de bruine klauwiertangare Lanio fulvus heeft een zwarte kop en een okerbruin lichaam, maar een zwarte keel en geen blauw in de vleugels. De zwartmaskertangare Ramphocelus nigrogularis is rood en zwart en leeft lager, langs water.
Leefgebied
Hoog, vochtig bos op terra firme en lager bergbos in de voetheuvels, vooral tussen ongeveer 600 en 800 m, plaatselijk tot ongeveer 1000 m. Foerageert in paren of groepjes tot vijf vogels in het bladerdak, soms met gemengde groepen, en zoekt bladeren, mos en kleine bromelia's af naar insecten; eet ook vruchten en zaden. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador alleen in het zuidoosten, in Zamora-Chinchipe, in het bovenste deel van het stroomgebied van de Nangaritza. In Peru in het noorden, in Amazonas, in de dalen van de Cenepa en de Comaina en de heuvels langs de middenloop van de Marañón. Komt niet voor in Colombia, Bolivia of op de Galápagos. Endemisch voor het gidsgebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in voetheuvelbos in de Nangaritza-vallei in Ecuador of in de heuvels langs de Marañón in Amazonas, Peru; let op groepjes hoog in het bladerdak en op gemengde groepen tangares.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. De soort heeft een klein verspreidingsgebied, waarbinnen bos wordt gekapt, vooral langs wegen; nieuwe wegen en mijnbouw brengen nieuwe kap en vestiging met zich mee. Een groot deel van het gebied ligt in inheems Awajún-territorium.
Wetenschappelijke naam
Wetmorethraupis sterrhopteron | Lowery & O'Neill, 1964
Lowery & O'Neill beschreef de soort in 1964 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Wetmorethraupis voerde hij in datzelfde werk in. De geslachtsnaam eert de Amerikaanse ornitholoog Alexander Wetmore (1886–1978), gecombineerd met de geslachtsnaam Thraupis. De soortnaam combineert Grieks sterrhos, 'stijf, hard', met pteron, 'veer', naar de stijve slagpennen. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Río Comaina en Río Cenepa, Amazonas, Peru.