Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Witbuikpitpit
Witbuikpitpit | Dacnis albiventris
White-bellied Dacnis | Dacnis ventriblanco | Saí-de-barriga-branca
De witbuikpitpit is een kleine, schaars waargenomen pitpit van de kronen van het Amazonebos. Het mannetje is diep kobaltblauw met een zwart masker, gele ogen en een witte buik. De soort wordt verspreid en onregelmatig gemeld en lijkt plaatselijk rond te zwerven, mogelijk achter bloeiende of vruchtdragende bomen aan.
Geluid
Weinig bekend. Dunne, hoge tsip-roepjes, vergelijkbaar met die van andere pitpits.
Opname: Daniel F. Lane — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11–12 cm, met een korte, spitse, donkere snavel. Het mannetje heeft een diep kobaltblauwe kop, rug, keel en borst, een smal zwart masker door de gele ogen, een witte buik met grijzige flanken en zwarte vleugels en staart met blauwe randen. Het vrouwtje is groen van boven en gelig groen van onderen, met een lichtere keel en buik en lichte ogen. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de zwartmaskerpitpit Dacnis lineata heeft een zwarte rug en een groter zwart masker, met turkooisblauw alleen op kruin, schouders en stuit. Het mannetje van de blauwe pitpit Dacnis cayana is lichter turkooisblauw met een zwarte keel en donkere ogen, en is van onderen geheel blauw. Het vrouwtje lijkt op dat van de blauwe pitpit, maar mist de blauwe kop.
Leefgebied
Kronen en randen van vochtig laaglandbos op terra firme en in várzea, ook hoge secundaire bossen en bomen aan bosranden en langs rivieren, meestal onder 800 m. Eet kleine vruchten, insecten en vermoedelijk nectar, vaak in gemengde groepen in de kronen. Over de broedbiologie is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Amazonegebied in het zuidoosten. In Ecuador in het laagland ten oosten van de Andes. In Peru op verspreide plaatsen in het Amazonelaagland. Uit Bolivia zijn slechts enkele meldingen bekend. Komt niet voor op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela en het Amazonegebied van Brazilië. Overal schaars en plaatselijk; meldingen wisselen per jaar.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Vanaf uitkijktorens en boomkroonpaden in het Amazonelaagland van Ecuador en Peru, bij bloeiende en vruchtdragende bomen waar pitpits en suikervogels samenkomen. Bekijk elk kobaltblauw mannetje met witte buik goed.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Overal schaars en verspreid; door het grote verspreidingsgebied in grotendeels intact bos geldt de soort niet als bedreigd.
Wetenschappelijke naam
Dacnis albiventris | (Sclater, 1852)
Sclater beschreef de soort in 1852 als Pipraeidea albiventris; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Dacnis werd in 1816 ingevoerd door Cuvier, GLCFD. De geslachtsnaam komt van Grieks daknis, een niet-geïdentificeerde vogel uit Egypte die Hesychius van Alexandrië en Festus noemen. De soortnaam komt van Latijn albus, 'wit', en venter, 'buik': witbuikig. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.