Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Grijsbuikkomeetkolibrie
Grijsbuikkomeetkolibrie | Taphrolesbia griseiventris
Grey-bellied Comet | Colibrí ventrigrís | Cometa-de-barriga-cinza
De grijsbuikkomeetkolibrie is een grote kolibrie met een lange, diep gevorkte staart, die alleen voorkomt in droge, rotsige ravijnen in het stroomgebied van de Marañón in het noorden en midden van Peru. Hij is bekend van een klein aantal plekken en lange tijd vrijwel alleen van oude balgen. Van de komeetkolibries van het gidsgebied is hij de enige met een effen grijze onderkant.
Geluid
Weinig beschreven. Vermoedelijk vooral korte, droge roepjes zoals bij verwante soorten.
Opname: Manuel Roncal- Rabanal — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14–17 cm, waarvan een groot deel staart, met een rechte, zwarte snavel van middelmatige lengte. De bovendelen zijn bronsgroen, met een wit vlekje achter het oog. De onderkant is lichtgrijs. Het mannetje heeft een kleine, glinsterend blauwe keelvlek en een lange, diep gevorkte staart met glanzend groene tot goudkleurige veerpunten. Het vrouwtje mist de blauwe keel en heeft een kortere, minder diep gevorkte staart. Jongen hebben een rossige keel en borst.
Verwarringssoorten
De bronsstaartkomeetkolibrie Polyonymus caroli heeft een groene onderkant, een glinsterend roze keel en een kortere, bronskleurige staart. De Sapphokomeetkolibrie Sappho sparganurus heeft een vuurrode, glanzende staart. De groenstaartkomeetkolibrie Lesbia nuna en de zwartstaartkomeetkolibrie Lesbia victoriae zijn kleiner, groen van onderen, met een kortere snavel en een zeer lange, dunne staart. De bergnimf Oreonympha nobilis heeft een witte onderkant, een donkere kop en een baardje, en leeft zuidelijker.
Leefgebied
Open, halfdroog terrein: kale heuvels, steile droge hellingen met cactussen, agaven, struiken en bromelia's, diepe kloven, rotsige en ontoegankelijke plekken, struikgewas langs beekjes en deels bebouwde hellingen, ruwweg tussen 2600 en 3500 m. Bezoekt de bloemen van zuilcactussen, agaven, Puya en amaryllisachtigen en concurreert daarbij met de reuzenkolibrie Patagona gigas. Over het broeden is niets bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Peru: in de Andes van het noorden en midden, in het stroomgebied van de Marañón en aangrenzende dalen, van het zuiden van Cajamarca via La Libertad en Áncash tot het westen van Huánuco. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied niet.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in droge, rotsige kloven met bloeiende agaven en cactussen op ruim 2600 m in de Marañónvallei, bijvoorbeeld in de omgeving van Cajabamba in Cajamarca. Let op een grote kolibrie met grijze onderkant die bij bloeiende agaven foerageert.
Staat van instandhouding
Bedreigd. Het verspreidingsgebied is klein en de soort is bekend van weinig plaatsen; aantasting van het droge struweel door begrazing, branden en landbouw is een risico. Over de stand is weinig bekend.
Wetenschappelijke naam
Taphrolesbia griseiventris | (Taczanowski, 1883)
Taczanowski beschreef de soort in 1883 als Cynanthus griseiventris; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Taphrolesbia werd in 1918 ingevoerd door Simon. De geslachtsnaam komt van Grieks tephra, 'as', en Lesbia, een ander kolibriegeslacht, naar de asgrijze onderzijde. De soortnaam komt van Latijn griseus, 'grijs', en venter, 'buik': grijsbuikig. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Paucal, Peru.