Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Zwartoorkolibrie
Zwartoorkolibrie | Adelomyia melanogenys
Speckled Hummingbird | Colibrí jaspeado | Beija-flor-salpicado
De zwartoorkolibrie is een kleine, dof gekleurde kolibrie van de onderste lagen van het vochtige bergbos, met een donkere oorvlek en een lichte, gespikkelde onderkant. Hij is een van de meest verbreide kolibries van de middelste hoogten in de Andes. Hij volgt een vaste route langs verspreide bloemen dicht bij de grond.
Geluid
Korte, droge tsik-tonen, vaak herhaald tijdens het foerageren, en een hoog, dun getjilp.
Opname: Mauricio Cuellar Ramirez (@Birding.travel) — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
8–9 cm, met een korte, rechte, zwarte snavel. De bovendelen zijn dof bronsgroen. Een brede, zwartachtige oorvlek wordt aan de bovenkant begrensd door een witachtige streep achter het oog. De onderkant is vaalgeel tot kaneelkleurig, met donkere spikkels op keel en borst. De staart is afgerond, bronsgroen met donkere band en vaalgele punten aan de buitenste veren. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De witvlekwigsnavel Schistes albogularis en de witstreepwigsnavel Schistes geoffroyi hebben een spitse, wigvormige snavel, een witte streep langs de borstzijden en een glinsterend groene of paarse keel. Het vaaldijpluimbroekje Haplophaedia assimilis en het Aureliapluimbroekje Haplophaedia aureliae zijn groter en groener, met witte of vaalgele pluimen aan de poten. De Ecuadoraanse eksterstaart Phlogophilus hemileucurus heeft een witte onderkant en een zwart-witte staart. Vrouwtjes van boselfen (Chaetocercus) zijn kleiner, met rossige flanken en een donkere borstband.
Leefgebied
De onderste en middelste lagen van vochtig bergbos en nevelwoud, bosranden, oudere secundaire groei en struikrijke ravijnen, meestal tussen ongeveer 1000 en 2500 m, plaatselijk tot 3000 m. Bezoekt kleine bloemen van struiken en epifyten laag bij de grond en vangt veel kleine insecten en spinnen. Komt soms naar voederflessen. Het nest is een napje van mos, vaak aan een hangende wortel onder een overhangende oever of rots.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de cordilleras en in de Sierra de Perijá en de Sierra Nevada de Santa Marta. In Ecuador op beide flanken van de Andes. In Peru langs de oostflank van de Andes over vrijwel de hele lengte van het land en plaatselijk op de westflank in het noorden. In Bolivia op de oostflank van de Andes. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela en het noordwesten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Langs bospaden in het nevelwoud van de middelste hoogten, zoals bij Mindo in Ecuador of langs de Manú-weg in Peru. Let op een kleine, bruinachtige kolibrie die laag langs het pad van bloem naar bloem gaat.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een zeer groot verspreidingsgebied en verdraagt secundair bos; ontbossing tast het leefgebied plaatselijk aan.
Wetenschappelijke naam
Adelomyia melanogenys | (Fraser, 1840)
Fraser beschreef de soort in 1840 als Trochilus melanogenys; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Adelomyia werd in 1854 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam komt van Grieks adēlos, 'onopvallend, onzichtbaar', en muia, 'vlieg', een gangbaar element in namen van kolibries. De soortnaam komt van Grieks melas, 'zwart', en genus, 'wang', naar de donkere wangvlek. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.